یعنی چه
افک گفتن در لغت به معنای وارونه جلوه دادن حقیقت و در اصطلاح به معنای شایعهپراکنی، بهتان، افترا و متهم کردن دیگران به کارهای ناپسند به صورت دروغین است.
تلفظ
این واژه از ترکیب کلمه عربی «اِفْک» (با سکون ف و کاف) و فعل فارسی «گفتن» ساخته شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «دروغ بزرگ یا تهمت زدن»، واژه ۷ حرفی «افک گفتن» یا معادلهای آن مانند بهتان است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از واژگانی استفاده میشود که به تهمت زدن و جعل واقعیت اشاره دارند.
به عربی
ریشه اصلی این اصطلاح عربی است و در این زبان کلمات افک و افتراء دقیقاً همین معنا را افاده میکنند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای این مفهوم از واژه مأخوذ «افترا» یا ترکیبهای مربوط به دروغ استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این عبارت در زبان فارسی شامل دروغ گفتن، بهتان زدن، افترا بستن و سخن ناروا گفتن است.
در قرآن
واژه «افک» ۱۱ بار به صورت اسمی (و در مجموع ۲۷ بار در قالبهای مختلف) در قرآن کریم آمده است. شاخصترین کاربرد آن در سوره نور (آیات ۱۱ تا ۲۶) معروف به «آیات افک» است که در توبیخ شایعهسازان و کسانی نازل شد که به خانواده پیامبر (ص) تهمت ناپاکدامنی زده بودند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و اخلاقی، افک گفتن نماد ترور شخصیت، تیراندازی به آبروی مؤمن، جعل سازمانیافته واقعیت و انحراف کامل از مسیر حق و صداقت به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل افک گفتن
عبارت «افک گفتن» یک ترکیب مأخوذ از زبان عربی در ادبیات فارسی است. ریشه اصلی کلمه «افک» به معنای چرخاندن، منحرف کردن و وارونه کردن یک چیز از حالت طبیعی و واقعی آن است. به همین جهت، به دروغهای بسیار بزرگ و تهمتهایی که حقیقت را کاملاً دگرگون نشان میدهند، افک میگویند.
این واژه بار معنایی بسیار سنگینتر از یک دروغ ساده دارد و معمولاً به جریانسازیهای دروغین و شایعهپراکنیهای هدفمند اشاره میکند که آبروی افراد را نشانه میگیرد. در ادبیات دینی و قرآنی نیز این اصطلاح به ماجرای تهمت بزرگی که به خانواده پیامبر اسلام زده شد گره خورده است و به عنوان نمادی از گناهان زبانی مخرب و قلب حقایق شناخته میشود.