یعنی چه
الحسره در لغت به معنای تأسف و اندوه عمیق قلبی است که به دلیل از دست رفتن یک فرصت یا دارایی ارزشمند به انسان دست میدهد، به طوری که فرد احساس درماندگی میکند.
تلفظ
این کلمه با سکون سین و فتح حاء و راء تلفظ میشود و در زبان فارسی تاء تأنیث آن معمولاً به های بیان حرکت تبدیل شده یا به صورت حسرت نوشته میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه الحسره به عنوان معادل افسوس یا نام دیگر روز قیامت (یوم الحسره) با ۶ حرف شناخته میشود.
به انگلیسی
واژگان فوق در زبان انگلیسی دقیقترین برابرهای معنایی برای توصیف حالات مختلف این مفهوم هستند.
به عربی
این واژه ریشه خالص عربی دارد و از ثلاثی مجرد «ح س ر» مشتق شده است.
به فارسی
در زبان فارسی کاربرد این واژه بسیار رایج است و معادلهای دقیقی چون دریغ و افسوس دارد که بار عاطفی مشابهی را حمل میکنند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و عرفانی، الحسره نماد پشیمانی بیفایده در زمان اتمام فرصتهاست. همچنین در متون دینی، نماد اصلی روز قیامت یا همان «یوم الحسره» است که در آن انسانها بر اعمال گذشته خود افسوس میخورند. در ادبیات نیز گاهی با «آه سرد» نمادگذاری میشود.
جمعبندی و توضیح کامل الحسره
واژه الحسره ریشهای عربی دارد و به معنای اندوه و افسوس عمیقی است که بر اثر از دست رفتن فرصتهای غیرقابل جبران در دل انسان شعلهور میشود. این کلمه در متون قرآنی و اسلامی جایگاه ویژهای دارد و به ویژه برای توصیف احوال انسانها در روز قیامت (یوم الحسره) به کار رفته است؛ روزی که پردهها کنار رفته و حقیقت اعمال آشکار میشود.
در حوزه لغت و ادبیات فارسی، این واژه و مشتقات آن نظیر حسرت، به خوبی جا افتادهاند و مترادفهایی چون دریغ، ندامت و تأسف دارند. ریشه اصلی آن به معنای برهنه و آشکار شدن است که استعارهای از آشکار شدن ضعف و درماندگی فرد حسرتزده دارد.