یعنی چه
نگشود فعل ماضی ساده، سوم شخص مفرد از مصدر منفی «نگشودن» است. این واژه در زبان فارسی به معنای باز نکردن قفل یا در، فتح نکردن یک سرزمین، حل نکردن یک مسئله یا معما، و همچنین آشکار و هویدا نساختن یک راز به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت نَگُشود (na-go-šūd) است که در آن حرف اول دارای فتحه، حرف دوم دارای ضمه و حرف سوم نیز دارای ضمه است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، واژه «نگشود» به عنوان یک پاسخ ۵ حرفی برای راهنماهایی نظیر «باز نکرد»، «فتح نکرد» یا «حل نکرد معما را» استفاده میشود.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد جمله، میتوان از معادلهای فوق در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم «نگشود» استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای اصیل و عبارات هممعنای این واژه در زبان فارسی شامل باز نکرد، قفلگشایی نکرد، تسخیر نکرد، آشکار نساخت و واکرد (قدیمی) هستند.
نماد چیست
این واژه به خودی خود نماد اسطورهای یا آیینی خاصی ندارد؛ اما در ادبیات فارسی نماد بستهماندن درِ رحمت، گرهخوردگی بخت، عدم دسترسی به حقیقت و پنهان ماندن رازها و معماهاست. برخلاف شکل مثبت آن (گشایش) که مظهر امید است، نگشودن حس تعلیق و ابهام را القا میکند.
جمعبندی و توضیح کامل نگشود
واژه «نگشود» یک فعل اصیل پارسی با ریشهای کهن در زبان فارسی میانه (پهلوی) است که از ترکیب پیشوند نفی «نـ» و بن ماضی «گشود» ساخته شده است. این واژه در ادبیات کلاسیک فارسی جایگاه ویژهای دارد و شاعران بزرگی مانند حافظ از آن برای نشان دادن عجز انسان در حل معماهای هستی و جهان استفاده کردهاند؛ آنجا که میفرماید: «که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را».
بررسی ساختار لغوی نشان میدهد که این فعل در کاربردهای گوناگون، از امور مادی مانند باز کردن یک در فیزیکی تا امور معنوی و فکری نظیر گشودن گرههای ذهنی و فتوحات نظامی، معنا پیدا میکند. این کلمه در متن عربی قرآن وجود ندارد اما در ترجمههای فارسی به عنوان معادل عباراتی چون «لم یفتح» به کار میرود.