یعنی چه
این عبارت در منابع معتبر فارسی به عنوان یک مدخل مستقل ثبت نشده است. به احتمال بسیار زیاد، این کلمه شکل ناقص یا خطای شنیداری و تایپی از واژهٔ انگلیسی «Request» (رکوئست/ریکوئست) در شبکه های اجتماعی است که برای فرستادن تقاضای دوستی یا پیام به کار میرود. کاربر در عمل روی دکمهٔ مربوطه کلیک میکند تا اجازهٔ دسترسی به صفحهٔ فرد دیگر را پیدا کند. احتمال ضعیفتر، اشاره به واژهٔ کهن «رُکو» به معنی تکه پارچه فرسوده است.
تلفظ
در صورتی که منظور همان واژهٔ بیگانه باشد، تلفظ صحیح آن /rekwest/ است، اما در نوشتار فرضی به صورت /roko-as/ خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت دقیقاً ۵ حرف دارد؛ هرچند به عنوان یک کلمه استاندارد شناخته نمیشود و احتمالاً منظور طراح جدول رکو یا رکوئست بوده است.
به انگلیسی
اگر ریشهٔ آن را واژهٔ مدرن بدانیم معادل Request و اگر ریشه را واژهٔ کهن فارسی فرض کنیم معادل کلماتی نظیر Rag یا Scrap of cloth خواهد بود.
به عربی
برای مفهوم کاربردی مدرن از واژه «طلب» یا «التماس» و برای واژه ادبی رکو از کلماتی مانند «خرقة» یا «قماش بال» استفاده میشود.
به فارسی
برگردان اصیل این مفاهیم در زبان فارسی بسته به ریشهٔ مدنظر، شامل واژههای «درخواست» و «تقاضا» یا کلمات کهن مانند «لته»، «ژنده» و «وصله» میشود.
در قرآن
این ترکیب فرضی یا کلمات تشکیلدهندهٔ آن در متن قرآن مجید به کار نرفتهاند و فاقد ریشهٔ قرآنی هستند.
معنی انگلیسی/خارجی
واژهٔ اصلی در زبان لاتین Request نام دارد. در کاربردهای روزمره و دیجیتال، این اصطلاح زمانی به کار میرود که یک کاربر میخواهد به حساب کاربری خصوصی (Private) فرد دیگری در رسانههای اجتماعی دسترسی داشته باشد یا برای او پیام بفرستد؛ در این حالت با ارسال یک رکوئست، منتظر تایید یا رد از سوی طرف مقابل میماند.
جمعبندی و توضیح کامل رکو اس
با بررسی لغتنامههای معتبر و منابع مرجع زبان فارسی، مشخص میشود که عبارت «رکو اس» به خودی خود یک واژهٔ مستقل، اصیل یا ترکیب معنایی استاندارد در این زبان نیست. این عبارت پنج حرفی به احتمال بسیار زیاد ناشی از یک خطای املایی، تایپی یا شنیداری از اصطلاح رایج اینترنتی «رکوئست» (Request) است که در فرهنگ عامه و فضای مجازی به وفور استفاده میشود.
از سوی دیگر، در زبان فارسی کهن واژهای به نام «رُکو» وجود دارد که به معنای تکه پارچهٔ کهنه، لته یا جامهٔ مندرس است و در ادبیات نماد فقر و درویشی به شمار میرود؛ با این حال، اضافه شدن حرف «اس» به آن ترکیب معناداری ایجاد نمیکند. بنابراین، هویت این واژه کاملاً وابسته به منظور کاربر و ریشه احتمالی آن در بستر متن است.