یعنی چه
عمرو بن ضبیعه (یا عمر بن ضبیعه) یک اسم خاص (عَلَم) تاریخی است. از نظر لغوی، «عَمرو» از ریشه عمر به معنای زندگی و «ضُبَیعه» مصغر ضَبَعه است. او از سوارکاران شجاع کوفه بود که ابتدا با سپاه عمر سعد به کربلا آمد، اما با درک حقانیت امام حسین (ع) به جبهه حق پیوست و در حمله نخست روز عاشورا به شهادت رسید.
تلفظ
تلفظ صحیح این نام تاریخی بهصورت «عَمْروْ بْنِ ضُبَیْعَه» (Amr ibn Dhubay'a) است که در آن واو کلمه عمرو خوانده نمیشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به سؤالاتی نظیر «از شهدای کربلا که توبه کرد» یا «یاریگر امام حسین در کربلا»، کلمه ۱۱ حرفی «عمرو بن ضبیعه» است.
به انگلیسی
در منابع انگلیسی و لاتین، این نام تاریخی به صورتهای ذکر شده نگاشته میشود.
به عربی
در منابع عربی، تاریخی و رجالی اسلام، نام وی به همراه انتساب قبیلهایاش ثبت شده است.
در قرآن
عبارت عمرو بن ضبیعه یک نام خاص مربوط به حوادث صدر اسلام و سال ۶۱ هجری است و هیچگونه کاربرد یا ذکر مستقیمی در آیات قرآن کریم ندارد.
نماد چیست
این شخصیت در تاریخ و فرهنگ شیعه، نماد بارز بصیرت و بازگشت در آخرین لحظات است؛ چرا که توانست خط فکری خود را اصلاح کند و از سپاه کوفه به معسکر امام حسین (ع) ملحق شود. نام او در زیارت ناحیه مقدسه و زیارت رجبیه نیز آمده است.
جمعبندی و توضیح کامل عمرو بن ضبیعه
عمرو بن ضبیعه (یا عمر بن ضبیعه) یکی از چهرههای برجسته و شهدای والامقام واقعه کربلا در سال ۶۱ هجری قمری است. او که از سوارکاران نامی و شجاع کوفه به شمار میرفت، ابتدا همراه با لشکریان عمر بن سعد وارد کربلا شد. با این حال، پس از مشاهده وضعیت و درک حقانیت و مظلومیت امام حسین (ع)، مسیر زندگی خود را تغییر داد و به یاران ایشان پیوست.
او در روز عاشورا و در جریان حمله نخست لشکر کوفه، جانانه پیکار کرد و به شهادت رسید. به دلیل این چرخش ناگهانی و آگاهانه در آخرین لحظات زندگی، نام او در فرهنگ اسلامی و مذهب تشیع همواره با مفاهیمی همچون توبه، بصیرت، و رهایی از بند باطل گره خورده است. نام وی با احترام در زیارتنامههای مأثور مانند زیارت ناحیه مقدسه ذکر شده است.