یعنی چه
روباه پستانداری گوشتخوار و چابک از خانوادهٔ سگسانان است که پوزهای باریک، گوشهایی نوکتیز و دمی بزرگ و پُرپشت دارد. این حیوان به دلیل رفتار هوشمندانه و چابکیاش در شکار، در زبان عامیانه و ادبیات به عنوان کنایه برای افراد مکار، زیرک و حیلهگر نیز به کار میرود.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژهٔ «روباه» یک پاسخ ۵ حرفی است. همچنین ممکن است از صورت کهن آن یعنی «روبه» یا معادل عربی آن یعنی «ثعلب» به عنوان پاسخهای ۴ حرفی استفاده شود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژهٔ Fox برای روباه استفاده میشود. همچنین به روباه ماده در این زبان Vixen میگویند.
به عربی
در زبان عربی به روباه «ثعلب» گفته میشود که جمع آن «ثعالب» است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای اشاره به این حیوان از واژهٔ Tilki استفاده میشود.
نماد چیست
روباه در فرهنگ عامه، اسطورهها و ادبیات ایران و جهان (مانند کتاب کلیله و دمنه) نماد بارز مکر، حیلهگری، فریب و در عین حال هوش و زیرکی است. در ادبیات عرفانی نیز گاهی این واژه در مقابل «شیر» قرار میگیرد تا نشاندهندهٔ ضعف، ترس یا صوفیانِ حیلهگر در برابر انسانهای شجاع و راستین باشد.
جمعبندی و توضیح کامل روباه
واژهٔ «روباه» ریشه در زبان پهلوی و ایران باستان (Rōbāh) دارد و در درجه اول به پستانداری گوشتخوار و شبفعال از خانوادهٔ سگسانان اشاره میکند که به داشتن دم پُرپشت و هوش بالا در شکار معروف است. این کلمه در متن قرآن کریم به صورت مستقیم نیامده است، اما کاربرد وسیعی در لغتنامهها و متون روایی دارد.
در کاربرد ثانویه و مجازی، روباه به دلیل ویژگیهای زیستیاش به یک نماد فرهنگی جهانی برای توصیف انسانهای مکار، فریبکار و زیرک تبدیل شده است. متضاد کنایی آن در ادبیات معمولاً «شیر» (به نشانه شجاعت) یا «سادهدل» (به نشانه زودباوری) است.