یعنی چه
این عبارت یک ترکیب نحوی و توصیفی است و به معنای صادر کردن فرمان یا حکم برای حمل، رساندن یا پدید آوردن یک شیء یا فرد در محل مورد نظر است. در ادبیات عامیانه و اصطلاحات دستوری، این مفهوم اشاره به خواستنِ حضور یا جلب چیزی دارد.
تلفظ
ترکیب واژگان به صورت «اَمر» (سکون روی م و ر) + «بِ» (کسره) + «آوردن» (سکون روی ر و ن) تلفظ میشود.
در جدول
در مسابقات شرح در متن و هدایتهای جدول، اگر خودِ عبارت ملاک باشد ۱۰ حرف دارد. اما اگر به عنوان راهنمای دستوری برای یافتن فعل امر از مصدر آوردن استفاده شود، پاسخهای متداول «بیار»، «آور» یا «آر» هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن و موقعیت، از عباراتی که نشاندهنده دستور (Order/Command) برای انتقال چیزی (Bring/Fetch) هستند استفاده میشود.
به عربی
در متون حقوقی و فقهی عربی از ترکیب «الأمر بالإحضار» استفاده میشود. در حالت فعل امر مستقیم نیز واژگانی چون «هاتِ» یا «آتِ» به کار میروند.
در قرآن
خودِ ترکیب اسمی و توصیفی «امر به آوردن» در متن قرآن نیامده است، اما این مفهوم در قالب افعال امر بارها تجلی یافته است؛ مانند آیه ۲۳ سوره بقره: «فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِّن مِّثْلِهِ» (پس سورهای مانند آن بیاورید) و آیه ۱۱۱ سوره بقره: «هَاتُوا بُرْهَانَكُمْ» (برهان خود را بیاورید).
جمعبندی و توضیح کامل امر به اوردن
عبارت «امر به آوردن» یک ترکیب نحوی و دستوری در زبان فارسی است که از درآمیختن واژه عربی «امر» (به معنی فرمان و دستور) و مصدر فارسی «آوردن» (به معنی حمل و رساندن) پدید آمده است. این عبارت به صورت یک مدخل مستقل در فرهنگهای لغت کلاسیک ثبت نشده، بلکه ساختاری توصیفی برای تبیینِ موقعیتِ صادر شدن دستور جهت جلب یا حاضر کردن چیزی است.
در فرهنگ بازیها و حل جدول، این عبارت جایگاه ویژهای دارد؛ طراحان جدول معمولاً از این ساختار به عنوان یک راهنمای دستوری استفاده میکنند تا کاربر را به افعال امرِ مشتق شده از مصدر آوردن، یعنی کلماتی چون «بیار»، «آور» یا «آر» هدایت کنند. همچنین با توجه به تعداد حروف، خود این ترکیب دقیقاً ده حرف دارد.
از نظر ریشهشناسی، بخش فارسی این عبارت (آوردن) به زبان پهلوی و ریشههای هندواروپایی بازمیگردد که مفهوم انتقال و حمل کردن را در خود دارد. در کاربردهای مذهبی و قرآنی نیز، اگرچه خود ترکیب اسمی وجود ندارد، اما مصادیق امری آن در قالب کلماتی چون «هاتوا» و «فأتوا» برای به چالش کشیدن منکران یا درخواست دلیل و صراحت بارها به کار رفته است.