یعنی چه
این کلمه عمدتاً به عنوان یک فعل مضارع مؤنث یا مخاطب عربی (تُعْطِینِی) به معنی «به من میدهی» شناخته میشود که در کتابهای درسی کاربرد دارد. همچنین در فرهنگهای فارسی مانند دهخدا، واژه «تَعْطِین» به معنی ساختن خوابگاه برای شتران نزدیک آب یا قرار دادن پوست در دباغخانه برای از بین رفتن بوی بد آن است.
تلفظ
در حالت فعل عربی به صورت [تُعْطِینِی] تلفظ میشود و در لغت کلاسیک فارسی به صورت مصدری [تَعْطِین] خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول خودِ «تعطینی» با ۶ حرف است. در صورت نیاز به معادل مصدر فارسی، «تعطین» با ۵ حرف کاربرد دارد.
به انگلیسی
معادل انگلیسی بر اساس ریشه فعلی عربی آن مشخص شده است.
به عربی
این واژه اصالتاً ساختاری عربی دارد و صیغه مضارع از باب افعال است.
به فارسی
برگردان معنایی آن در فارسی در نقش فعلی «اعطا کردن به من» و در نقش اسمی و لغوی «آمادهسازی پوست یا جایگاه شتر» است.
نماد چیست
«تعطینی» یک واژه ساختاری، دستوری یا لغوی خاص است و به عنوان نماد مادی، سنتی یا اسطورهای در فرهنگ فارسی یا عربی شناخته نمیشود.
جمعبندی و توضیح کامل تعطینی
واژه «تعطینی» در اصل یک ساختار فعلی زبان عربی (تُعْطِینِی) به معنای «به من میدهی» است که به دلیل کاربرد در متون آموزشی و کتابهای درسی عربی، توسط کاربران فارسیزبان جستجو میشود. این کلمه از ریشه ثلاثی مجرد «ع ط ی» و از باب افعال (إعطاء) صرف شده است.
از سوی دیگر، در لغتنامههای معتبر فارسی مانند دهخدا، واژهای بسیار نزدیک به این رسمالخط یعنی «تَعْطِین» وجود دارد. این واژه مصدری عربی است که در فارسی به معنای ساختن خوابگاه شتران در کنار آب و یا قرار دادن پوست در دباغخانه جهت رفع بوی ناخوشایند آن به کار رفته است.
بنابراین اگر این کلمه را در متون درسی و عبارات عربی مشاهده کنید، یک فعل مضارع به معنای بخشش و اعطای چیزی به متکلم است و اگر در متون کهن فارسی بیاید، اشاره به اصطلاحات دامداری و دباغی سنتی دارد.