یعنی چه
ترکیب وصفی و مفعولی «مورد رشک» به معنی شخص، ویژگی یا داراییای است که به دلیل ارزشمندی، کمال یا زیبایی، مایهٔ حسرت، غبطه یا حسادت دیگران واقع شده است.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ «مَوْرِد» (با کسرهٔ اضافه) و «رَشْک» (با سکون شین و کاف) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ «مورد رشک» دقیقاً از ۷ حرف تشکیل شده است. بسته به تعداد خانهها، واژههای هممعنی مانند محسود نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف ویژگی یا فردی که موقعیتش مایهٔ حسرت مثبت یا منفی دیگران است، از این واژهها استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی بسته به اینکه بار معنایی حسادت (منفی) یا غبطه (مثبت و آرزوی کمال) مد نظر باشد، از این معادلها استفاده میگردد.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ عامه، مورد رشک واقع شدن نماد دارا بودن نعمتی بزرگ یا مزیتی چشمگیر است. در ادبیات کلاسیک فارسی، رشک و حسد حسودان گاه به مار یا عقرب درون تشبیه شده که به خودِ حسود آسیب میزند، اما فردِ مورد رشک، مظهر برتری و کمالِ دستنیافتنی قلمداد میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مورد رشک
عبارت «مورد رشک» از ترکیب واژهٔ عربی «مورد» (به معنی محل ورود یا زمینه) و واژهٔ اصیل و کهن فارسی «رشک» (برگرفته از پهلوی aršk یا rašk) ساخته شده است. این اصطلاح اشاره به جایگاه یا فردی دارد که به خاطر دارا بودن ویژگیهای ممتاز، کمال، ثروت یا زیبایی، کانون توجه و تمایل دیگران قرار گرفته است.
از نظر بار معنایی، این مفهوم میتواند دو جنبه داشته باشد؛ یکی جنبهٔ منفی که مترادف با «محسود» و مورد حسادت واقع شدن است و دیگری جنبهٔ مثبت یا اخلاقی که به معنای «غبطهبرانگیز» بوده و انگیزهای برای پیشرفت دیگران بدون آرزوی زوال نعمت از فردِ برتر ایجاد میکند.
در متون ادبی و فرهنگهای لغت، این ترکیب را مایهٔ حسرت و آرزوبرانگیز قلمداد میکنند که نشاندهندهٔ تفاوت آشکار موقعیت یک فرد با اطرافیانش است و در جداول کلمات متقاطع نیز به عنوان یک عبارت ۷ حرفی شناخته میشود.