یعنی چه
اطعام به ابن سبیل به معنای اطعام، ضیافت و کمک غذایی به مسافری است که در جریان سفر دچار مشکل مالی، غربت یا گم کردن اموال شده و قادر به تأمین مایحتاج خود یا بازگشت به وطنش نیست؛ حتی اگر در شهر خود فرد ثروتمندی باشد.
تلفظ
این عبارت به صورت «إطعام [e'tām] به [be] ابنِ [ebne] سَبیل [sabil]» تلفظ میشود که ریشه در زبان عربی و اصطلاحات فقهی اسلامی دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «اطعام به ابن سبیل» با ۱۴ حرف است. عبارات مشابه دیگر شامل «ابن سبیل» یا «در راه مانده» هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم فقهی و اخلاقی از ترکیباتی مانند Feeding the stranded traveler یا Providing food to the needy wayfarer استفاده میشود.
به فارسی
معادل و برگردان فارسی روان این اصطلاح، «مهماننوازی و غذا دادن به غریبانِ در سفر» یا «دستگیری غذایی از درماندگان راه» است.
در قرآن
واژه «ابن السبیل» ۸ بار در قرآن کریم ذکر شده است. خداوند در آیاتی مانند آیه ۱۷۷ و ۲۱۵ سوره بقره، آیه ۶۰ سوره توبه و آیه ۳۶ سوره نساء، احسان و انفاق به در راهماندگان را در کنار نیکی به والدین و یتیمان قرار داده و آن را یکی از مصارف اصلی زکات و خمس معرفی کرده است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی، این مفهوم نماد غربت و بیپناهی موقت انسان و لزوم همبستگی اجتماعی مؤمنان است. در تفاسیر عرفانی نیز «ابن سبیل» (فرزند راه) نماد مسافر مخلص در سیر و سلوک معنوی و غربت انسان در دنیا به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل اطعام به ابن سبیل
اصطلاح «اطعام به ابن سبیل» یک مفهوم ارزشمند فقهی، قرآنی و اخلاقی در فرهنگ اسلامی است که بر حمایت همهجانبه از مسافران در راهمانده تأکید دارد. «ابنسبیل» در لغت به معنای فرزند راه است؛ کنایه از کسی که به دلیل طولانی شدن سفر یا بروز مشکلات، گویی با راه پیوند خورده و در غربت و دوری از وطن دچار فقر و درماندگی موقت شده است.
قرآن کریم در آیات متعدد، کمک به این گروه را به عنوان یکی از مصارف اصلی خمس، زکات و انفاق واجب کرده است تا روحیه برادری، همبستگی اجتماعی و امنیت خاطر برای مسافران در جامعه اسلامی حفظ شود. این سنت حسنه نشاندهنده آن است که در ساختار اجتماعی اسلام، هیچ انسانی نباید به خاطر دوری از خانه و کاشانه خود، گرسنه یا بیسرپناه بماند.