یعنی چه
«اظلة» (شکل سادهشدهٔ أَظِلَّة) جمعِ «ظُلّة» یا «ظِلّ» به معنای سایهها، سایبانها و پوششهای سایهافکن است. در اصطلاح فلسفی، عرفانی و روایی نیز به «عالم اظله» اشاره دارد که جهانی نوری و فرامادی است که ارواح انسانها پیش از تعلق به دنیای مادی در آن خلق شدهاند.
تلفظ
این واژه به صورت فتحة اول، کسرهٔ ظ و تشدید و کسرهٔ لام (أَظِلَّه) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «اظلة» با ۴ حرف است. معادلهای تککلمهای یا ترکیبی آن شامل «سایهها»، «سایبانها» و «عالم ذر» میشود.
به انگلیسی
در ترجمه لغوی از واژههای مربوط به سایه و پوشش استفاده میشود و در متون تخصصی عرفانی به جهان ارواح اشاره دارد.
به عربی
این واژه خود ریشه و ساختار عربی دارد و از ریشه (ظ ل ل) مشتق شده است.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی آن در متون لغوی «سایهها» و «سایبانها» است و در ادبیات حکمی و اسلامی به «عالم مجردات» یا «عالم ذر» تعبیر میشود.
در قرآن
عین واژه «أَظِلَّة» در قرآن نیامده، اما صورت مفرد آن «ظُلَّة» و جمع دیگرش «ظُلَل» بارها استفاده شده است؛ مانند «عَذابُ یَوْمِ الظُّلَّةِ» (سوره شعراء، آیه ۱۸۹) که به معنی عذاب روزِ ابر سایهافکن است.
جمعبندی و توضیح کامل اظلة
واژه «اظلة» (أَظِلَّة) از ریشه لغوی «ظلل»، در وهله اول به معنی سایهها، سایبانها و هر چیزی است که بر سر انسان سایه میافکند (مانند ابر، کوه یا درخت). این کلمه در متون لغوی و صرفی عربی به عنوان جمع تکسیر شناخته میشود و کاربردی کاملاً کلاسیک و قرآنی دارد.
علاوه بر معنای لغوی، این واژه در احادیث شریف و حکمت اسلامی (بهویژه در تعبیر «عالم اظله») جایگاه ویژهای دارد. در این اصطلاح، به جهانی فرامادی و نوری اشاره میکند که خداوند ارواح بندگان را هزاران سال پیش از خلقت بدنهای مادیشان در آنجا آفرید؛ رویکردی که در ادبیات عرفانی نمادی از مراتب بالای وجود و عالم ارواح مجرد است.