یعنی چه
البسطاء در لغت به معنای انسانهای سادهدل، سادهزیست و تودههای معمولی مردم است که زندگی بیتکلفی دارند و از پیچیدگیهای رفتاری یا فکری دور هستند.
تلفظ
این واژه به صورت مکسر و با ضمه روی حرف سین تلفظ میشود: اَلبُسَطاء.
در جدول
در کلمات متقاطع، این واژه به عنوان پاسخ برای راهنمای «مردم ساده و بیتکلف» یا «جمع بسیط» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم این واژه از ترکیباتی که به سادگی و عام بودن توده مردم اشاره دارند، استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این کلمه شامل عباراتی چون سادهدلان، عامه مردم، بیتکلفان و تودههای بیغش جامعه است.
در قرآن
واژه «البسطاء» به این شکلِ جمع در قرآن کریم نیامده است؛ اما ریشه آن (ب س ط) به صورت افعال و مشتقاتی مانند «یَبْسُطُ» و «بَسْطَةً» بارها برای اشاره به گستردگی رزق یا توانایی به کار رفته است.
نماد چیست
در ادبیات اجتماعی و عرفانی، این کلمه نماد زلال بودن، قناعت، صلح درونی و دوری از هیاهو و پیچیدگیهای مادی جامعه است.
جمعبندی و توضیح کامل البسطاء
واژه «البسطاء» یک جمع مکسر عربی از صفت «بسیط» است که به زبان فارسی نیز راه یافته است. این کلمه در اصل به انسانهای سادهدل، سادهزیست و تودههای معمولی جامعه اشاره دارد که زندگی خود را بدون تکلف، تجمل و رفتارهای پیچیده میگذرانند و از صفا و پاکی فطری برخوردارند.
اگرچه این ساختارِ جمع به طور مستقیم در متن قرآن کریم ذکر نشده، اما ریشه سهحرفی آن یعنی (ب س ط) که دلالت بر وسعت، گستردگی و سادگی دارد، در آیات متعددی دیده میشود. این کلمه در متون کهن لغوی گاه به معانی فرعی دیگر نیز آمده، اما کاربرد رایج و امروزی آن معطوف به همان انسانهای بیپیرایه است.
در تحلیل ادبی و اجتماعی، البسطاء نمادی از زلال بودن، دوری از هیاهوی مادی و قناعت به شمار میرود و در برابر مفاهیمی چون اشراف، پیچیدگان و متکبران قرار میگیرد.