یعنی چه
محاسن در اصل جمع مکسر «حُسن» است و به دو معنای عمده به کار میرود: نخست به معنی خوبیها، فضیلتها، مکارم و ویژگیهای مثبت در انسان یا اشیاء، و دوم به عنوان اصطلاحی رایج در فارسی برای اشاره به موی صورت مردان (ریش و سبیل) که مجازاً به دلیل مایه زیبایی بودن به این نام خوانده میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مَحاسِن (ma-hā-sen) با فتح مِیم و کسر سِین است.
در جدول
این کلمه در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای طراحانی است که ۵ حرف را مد نظر دارند.
به انگلیسی
بسته به متن و معنای مورد نظر، واژگان متفاوتی در انگلیسی معادل آن قرار میگیرند.
به عربی
خود واژه اصل عربی دارد، اما برای معنای ریش در عربی فصیح از لحیه استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق و سره فارسی برای این واژه شامل خوبیها، نیکیها، ارزندگیها و در معنای ظاهری آن ریش یا لحیه است.
جمعبندی و توضیح کامل محاسن
واژه محاسن از ریشه عربی حسن و جمع مکسر کلمه حُسن است که علیرغم خروج از قیاس صرفی، در زبان فارسی کاربرد گستردهای دارد. این کلمه دو وجه معنایی کاملاً متمایز را پوشش میدهد؛ در وجه نخست به جنبههای مثبت، نیکیها، فضایل اخلاقی و مزایای یک پدیده اشاره دارد و در وجه دوم، به عنوان یک اصطلاح محترمانه و کنایی برای موی صورت مردان یا همان ریش و سبیل به کار میرود.
در فرهنگ اسلامی و ایرانی، داشتن محاسن علاوه بر جنبه ظاهری، نوعی نماد وقار، بلوغ، متانت و پایبندی به سنتها تلقی میشود. این واژه به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما مشتقات پرشمار همخانواده آن گواه بر جایگاه برجسته مفهوم نیکی و زیبایی در زبان مبدا است.