یعنی چه
این واژه در اصطلاح عامیانه و گویشهای محلی (مانند عراقی و خوزستانی) به فردی اطلاق میشود که رفتار یا گفتاری وقیحانه دارد و پوششی بر شرم و حیای خود نمیگذارد. این کلمه در ادبیات رسمی فارسی کاربرد ندارد و نباید با واژه «بلبشو» به معنی هرجومرج اشتباه گرفته شود.
تلفظ
این کلمه به صورت بَلا بوش تلفظ میشود و از دو بخش مجزا تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ صحیح برای این واژه در جدول خود کلمه «بلابوش» با ۶ حرف است که به عنوان صفت برای فرد بیحیا استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که مفهوم فقدان شرم و وجود وقاحت را برسانند معادل این اصطلاح قرار میگیرند.
به فارسی
معادلهای دقیقتر این کلمه در زبان فارسی معیار شامل واژههایی چون بیحیا، بیچشمورو، پررو و وقیح است که بار معنایی منفی و سرزنشآمیز دارند.
نماد چیست
این واژه کاربرد نمادین یا ادبی تثبیتشدهای در فرهنگ رسمی ندارد و صرفاً در فرهنگ عامه به عنوان نماد و صفت سرزنشآمیز برای افراد گستاخ و بیقید به اخلاق استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بلابوش
واژه «بلابوش» یک اصطلاح رسمی در لغتنامههای معیار زبان فارسی نیست و نباید آن را با کلمه «بلبشو» که به معنی آشفتگی و هرجومرج است اشتباه گرفت. این کلمه عمدتاً در فرهنگ عامیانه، لهجههای عراقی و بخشهایی از خوزستان کاربرد دارد و به معنای فرد بیحیا، پررو و وقیح به کار میرود.
درباره ریشهشناسی این واژه دو نظریه وجود دارد؛ یک دیدگاه آن را ترکیبی از «بلا» (حرف نفی عربی) و «بوش» (واژه کهن سامی به معنی حیا و شرم که کلمه بوشیه یا پوشیه نیز از آن است) میداند که مجموعاً معنی «بدون حیا» را میدهد. دیدگاه دیگر آن را ترکیب «بلا» عربی با «پوش» فارسی از مصدر پوشیدن میداند که به کسی اشاره دارد که پوشش و نقاب شرم را کنار گذاشته است.