یعنی چه
واژهای عربی و اسم فاعل از ریشه «ذوق» است که به فرد چشنده، طعمگیرنده یا کسی که عاقبت و نتیجه چیزی را با تمام وجود حس و تجربه میکند، اشاره دارد.
تلفظ
این کلمه به صورت مکسور در حرف همزه (ذائِق - zā'eq) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه ۴ حرفی «ذائق» معمولاً با راهنمای «چشنده» یا «طعمگیر» از کاربر خواسته میشود.
به انگلیسی
برای انتقال دقیق معنای این واژه در انگلیسی از لغت Taster برای بعد چشایی و Experiencer برای بعد تجربی استفاده میشود.
به فارسی
برگردانهای دقیق فارسی این کلمه شامل واژههای چشنده و آزماینده است و از همخانوادههای رایج آن در زبان فارسی میتوان به ذوق، ذائقه، مذاق و تذوق اشاره کرد.
در قرآن
شکل مؤنث این واژه یعنی «ذائقة» در آیات مشهوری از قرآن کریم (مانند آیه ۱۸۵ سوره آلعمران، آیه ۳۵ سوره انبیاء و آیه ۵۷ سوره عنکبوت) در عبارت معروف «كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ» به معنی «هر انسانی چشنده مرگ است» به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل ذائق
واژه «ذائق» یک اسم فاعل عربی از ریشه «ذ و ق» است که در زبان و ادبیات فارسی، به ویژه در متون دینی و عرفانی، کاربردی خاص دارد. معنای اصلی و لغوی آن «چشنده» و «مزهگیرنده» است، اما در بافت کلامی به معنای فردی است که واقعه یا پدیدهای را به طور مستقیم، قطعی و ناگزیر تجربه و لمس میکند.
این کلمه در فرهنگ اسلامی و قرآنی به واسطه آیه شریفه «کل نفس ذائقة الموت» جایگاه ویژهای یافته است. در این تعبیر، «چشیدن» نمادی از ادراک حسی و حتمی بودن یک رویداد است، به طوری که مرگ یا عذاب به عنوان حقیقتی غیرقابل اجتناب تصویر میشود که هر جانداری آن را مستقیماً پشت سر خواهد گذاشت.