یعنی چه
عرف متشرعه در اصطلاح فقه و اصول، به سیره، عادات، آداب و اصطلاحات رایج میان جامعه مسلمانان و مؤمنانی گفته میشود که سبک زندگی و گفتار خود را بر اساس احکام شریعت تنظیم کردهاند؛ این رفتارها به دلیل پایبندی دینی شکل گرفتهاند، نه صرفاً به عنوان یک عادت عمومی و تودهای در جامعه.
تلفظ
این ترکیب وصفی به صورت عُرف (با ضمه ع و سکون ر) و مُتَشَرِّعِه (با ضم م، فتح ت و ش، و تشدید و کسر ر) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق جدول برای این مفهوم «عرف متشرعه» است که دقیقاً از ۹ حرف (ع+ر+ف+م+ت+ش+ر+ع+ه) تشکیل شده است.
به انگلیسی
در متون حقوقی و فقهی انگلیسی برای انتقال این مفهوم از عباراتی که به عادات جامعه مذهبی اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که ریشه این اصطلاح فقهی از زبان عربی است، در متون اصلی فقه شیعه دقیقاً از همین تعابیر استفاده میشود.
به فارسی
معادل صریح فارسی آن «رویه رفتاری دینمداران» یا «عادت مؤمنان» است که نشاندهنده سبک زندگی و سلوک جمعی افراد پایبند به شریعت است.
نماد چیست
این واژه مفهوم انتزاعی در فقه دارد و نماد مادی خاصی ندارد، اما در کارکرد مفهومی، نمادِ جریان داشتن احکام دین در متن جامعه و سبک زندگی مسلمانان پس از عصر تشریع است.
جمعبندی و توضیح کامل عرف متشرعه
عرف متشرعه از اصطلاحات کلیدی در علم فقه و اصول فقه شیعه است و به آن دسته از رفتارها، عادات و حتی اصطلاحات گفتاری اطلاق میشود که در میان طبقه متدینین و مؤمنان جامعه به واسطه تشرع و پایبندی به احکام الهی جا افتاده و مستمر شده است. تفکیک این مفهوم از «عرف عام» بسیار مهم است؛ چرا که عرف عام شامل عادات تمامی توده مردم فارغ از نگاه مذهبی است، اما عرف متشرعه برآمده از ایمان و خداترسی یک گروه مذهبی است.
در تبیین دقیقتر، اصولیون میان «عرف شرع» و «عرف متشرعه» تفاوت قائل میشوند. عرف شرع به دگرگونیهای معنایی کلمات یا رفتارهایی برمیگردد که در زمان خود پیامبر اکرم (ص) پدید آمد (مثل تغییر معنای صلاة از دعا به نماز)؛ در حالی که عرف متشرعه به رفتارهای مذهبی مستمری گفته میشود که بعد از رحلت پیامبر یا در دوران امامان بعدی میان جامعه مسلمانان تثبیت شد و به عنوان یکی از ادله غیرلفظی برای کشف و فهم احکام شرعی کاربرد دارد.