یعنی چه
مسئلهگویی به عمل، مهارت یا شغل تشریح و تبیین دستورات فقهی، فتاوای مراجع تقلید و احکام دین اسلام (بهویژه توسط مبلغان مذهبی و روحانیون بر فراز منبر یا در محافل دینی) گفته میشود. این واژه در متون آموزشی و علمی گاه به معنای صورتبندی و طرح مسئله (Problem Posing) نیز به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه [مَسْءَلَهگویی] است که از ترکیب واژه عربی مَسْألَة و پسوند مصدری فارسی گویی ساخته شده است.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلمات متقاطع، عبارت «مسیله گویی» یا «مسئله گویی» به عنوان یک ترکیب ۹ حرفی شناخته میشود.
به انگلیسی
بسته به زمینه کاربرد، در حوزه مذهبی از معادلهای مربوط به بیان فقه و در علوم تربیتی از اصطلاح طرح مسئله استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی و روان این ترکیب شامل احکامگویی، تشریح فتاوا، بیان مسائل شرعی و در رویکردهای نوین آموزشی، «مسئلهپردازی» و «طرح پرسش» است.
نماد چیست
در فرهنگ سنتی و مذهبی، این واژه یادآور منبر، محراب و کتابهای رساله عملیه است. در ساختار آموزش نوین و تفکر انتقادی، طرح مسئله نماد کنجکاوی، جستوجوی حقیقت و شروع دانایی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مسیله گویی
واژه «مسئلهگویی» (که گاه در زبان عامه یا رسمالخطهای قدیمی به صورت مسیله گویی نیز ثبت میشود) یک اصطلاح ترکیبی با دو کاربرد متمایز است. کاربرد نخست و سنتی آن در جامعه ایران، به مهارت و اقدام روحانیون و مبلغان مذهبی در تبیین، سادهسازی و بازگو کردن احکام شرعی و فتاوای فقهی برای عموم مردم اشاره دارد که نقشی کلیدی در هدایت عبادی جامعه ایفا میکند.
از سوی دیگر، در ادبیات مدرن آموزشی و پژوهشی، این واژه به عنوان برگردانی برای اصطلاح «Problem Posing» به کار میرود که به معنای توانایی صورتبندی، تفکیک و طرح خلاقانه یک مسئله پیش از اقدام به حل آن است. این جنبه از مفهوم، نمادی از تفکر انتقادی و یادگیری پویا محسوب میشود.