یعنی چه
این کلمه در زبان فارسی دو وجهه کاربردی دارد؛ در زبان عامیانه و شکستهنویسی به عنوان جمع واژهٔ «ملی» (افراد یا چیزهای وابسته به ملت) استفاده میشود. در متون کهن و ادبی نیز میتواند الفِ ندا در انتهای واژه «ملیح» باشد که به معنای «ای زیبارو» یا «بسیار نمکین و زیبا» به کار میرود.
تلفظ
در کاربرد اول به صورت «ملّیها» (melli-hā) تلفظ میشود که نشانه جمع فارسی است. در کاربرد دوم و ادبی به صورت «مَلیها» (malīhā) خوانده میشود.
در جدول
پاسخ پنج حرفی در جدول کلمات متقاطع که بسته به طراح سوال میتواند به عنوان صفت ادبی خوبرویان یا جمع واژه ملی مد نظر قرار گیرد.
به انگلیسی
با توجه به دو وجه معنایی واژه، معادلهای انگلیسی آن هم در حوزه ملیت و هم در حوزه زیبایی و جذابیت ظاهر تعریف میشوند.
به عربی
در زبان عربی برای مفهوم جمع واژه ملی از واژگان وطنیون یا قومیون استفاده میشود، اما ریشه ادبی آن به واژه مَلیحه و مِلْح (نمک) بازمیگردد.
به فارسی
در برگردان دقیق به واژگان اصیل فارسی، بسته به بافت متن میتوان معادلهای مردمی و هموطنان (برای شکل جمع) یا واژههایی چون خوبرو، نمکین، دلنشین و ظریف را برای آن در نظر گرفت.
در قرآن
خود واژه «ملیها» یا «ملیح» در قرآن کریم ذکر نشده است. با این حال، ریشههای آن یعنی واژه «مِلَّة» (به معنی آیین و دین، مانند ملة ابراهیم) و واژه «مِلْح» (به معنی نمک و آب شور، مانند ملح أجاج در سوره فرقان آیه ۵۳) در آیات الهی کاربرد دارند.
جمعبندی و توضیح کامل ملیها
واژه «ملیها» در زبان فارسی یک مدخل مستقل، رسمی و ثبتشده در لغتنامههای شاخص مانند دهخدا به شمار نمیرود. این کلمه معمولاً حاصل دو فرایند ساختاری متفاوت است؛ نخست به عنوان شکل سرهمنویسی شده و شکسته از ترکیب «ملی + ها» (نشانه جمع) که در گفتار و نوشتار غیررسمی رسانهها به معنی افراد یا ارگانهای وابسته به یک کشور به کار میرود.
وجه دوم این واژه که جنبه ادبی و کلاسیک دارد، افزودن الف مبالغه یا ندا به انتهای صفت عربی «ملیح» است. در این حالت، کلمه معنای «ای فرد زیبارو و نمکین» به خود میگیرد و بیشتر در اشعار و متون کهن به عنوان آرایه یا صفت به چشم میخورد.
بنابراین برای درک دقیق این کلمه باید به بافت متن توجه کرد؛ اگر در متون سیاسی و اجتماعی مدرن بیاید اشاره به هویت ملی و جمعی دارد و اگر در متون غزل و سنتی ظاهر شود، بیانگر ملاحت، زیبایی و دلنشینی معشوق است.