یعنی چه
ترکیب وصفی «حظ وافر» به معنای دستیابی به بالاترین میزان بهرهمندی، لذت، یا سهم کامل و گسترده از یک موهبت مادی، معنوی یا هنری است.
تلفظ
این عبارت به صورت «حَظّ» (با تشدید ظ) به همراه کسرهٔ اضافه و سپس «وافِر» تلفظ میشود.
در جدول
در پاسخ به پرسشهای جدول کلماتی مانند بهره فراوان، نصیب کثیر، لذت وافر یا سهم زیاد مد نظر قرار میگیرد. خود عبارت «حظ وافر» دقیقاً ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
برای بیان این مفهوم در زبان انگلیسی از عباراتی که نشاندهنده لذت فراوان یا سهم و نصیب بزرگ هستند استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای خالص یا رایج فارسی آن شامل بهرهٔ کثیر، لذت سرشار، نصیب وافی و کامیابی کامل است. متضاد آن نیز حظّ قلیل یا محرومیت است.
در قرآن
عبارت ترکیبی «حظ وافر» عیناً در قرآن نیامده است؛ اما واژهٔ «حظ» به معنی بهره (مانند «أَلَّا يَجْعَلَ لَهُمْ حَظًّا فِي الْآخِرَةِ») و ریشهٔ وافر به معنی کامل (مانند «جَزَاءً مَوْفُورًا») کار رفتهاند.
نماد چیست
این عبارت به عنوان یک مفهوم انتزاعی، نمادِ رسیدن به غایت خوشبختی، سعادت، و فیض یا معرفت معنوی در متون ادبی و عرفانی فارسی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل حظ وافر
ترکیب وصفی «حظّ وافر» یکی از اصطلاحات اصیل و پرکاربرد ادبی در زبان فارسی است که ریشه در زبان عربی دارد. این واژه از دو جزء «حظ» به معنای بهره، نصیب و لذت، و «وافر» به معنای فراوان و سرشار تشکیل شده است. در کل، این عبارت برای توصیف بالاترین حد از کامیابی، خوشبختی یا لذت بردن از یک پدیده به کار میرود؛ برای مثال وقتی فردی از دیدن یک اثر هنری یا همنشینی با یک دوست لذت عمیقی میبرد، میگوید «حظ وافر بردم».
اگرچه واژههای سازندهٔ این ترکیب به صورت جداگانه در قرآن کریم با مفاهیمی نظیر بهرهٔ آخرت یا پاداش کامل به کار رفتهاند، اما ساختار ترکیبی آن حاصل تحولات ادبی زبان فارسی و عربی در سدههای بعدی است. در ادبیات عرفانی و فرهنگی ما، حظ وافر فراتر از لذتهای گذرا، به عنوان نمادی از تجلی سعادت حقیقی و دریافت فیض کامل معنوی شناخته میشود.