یعنی چه
پارناسیسم یک مکتب ادبی و به ویژه شعری است که در نیمه دوم قرن نوزدهم در فرانسه شکل گرفت. پیروان این مکتب با رد احساساتگرایی افراطی رمانتیسم، بر عینیگرایی، کمال فرم ظاهری، زیبایی واژگان و بیطرفی عاطفی تأکید داشتند و شعار اصلی آنها «هنر برای هنر» بود. از آنجا که این کلمه یک مفهوم کلاسیک ادبی است، کاربرد آن در نقد ادبی و بررسی تاریخ شعر خلاصه میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «پارناسیسم» است که از واژه فرانسوی Parnassisme گرفته شده است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، پاسخ دقیق برای این مکتب ادبی غربی ۹ حرفی، خود واژه «پارناسیسم» است.
به انگلیسی
معادل دقیق انگلیسی این اصطلاح ادبی Parnassianism است.
معنی انگلیسی/خارجی
واژه Parnassianism یا Parnassism در اصل مأخوذ از زبان غربی است و به جنبش شاعرانی اشاره دارد که شعر را از تعهدات اجتماعی و مصلحتهای روزمره جدا کرده و آن را صرفاً برای زیبایی ساختاری خود هنر ستایش میکردند.
به فارسی
از آنجا که پارناسیسم واژهای کاملاً بیگانه و اصطلاحی وارداتی است، معادل تککلمهای اصیل در زبان فارسی ندارد، اما مفاهیمی چون «صورتگرایی شعری» یا «مکتب هنر برای هنر» بیانگر معنای آن هستند.
در قرآن
واژه پارناسیسم یک اصطلاح مکتبی، فرنگی و کاملاً مدرنِ مربوط به قرن نوزدهم اروپا است و هیچگونه ریشه، اصطلاح یا کاربردی در متن قرآن کریم ندارد.
نماد چیست
نماد اصلی این مکتب، کوه پارناس (جایگاه افسانهای آپولون، خدای شعر، و الهههای هنر در اساطیر یونان) است. این کوه در ادبیات مظهر شعر فرمگرا، خالص و پیراسته از احساسات عامیانه به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل پارناسیسم
پارناسیسم یکی از جریانهای مهم ادبی در تاریخ اروپا، بهویژه فرانسه قرن نوزدهم است که به عنوان واکنشی شدید در برابر غلیان احساسات و درونگرایی افراطی در مکتب رمانتیسم پدید آمد. شاعران پارناسی معتقد بودند که شعر نباید ابزاری برای بیان عواطف شخصی، پیامهای سیاسی یا اصلاحات اجتماعی باشد، بلکه ارزش شعر تنها در زیبایی ساختاری، فرم بینقص و واژگان گزینششدهٔ آن نهفته است.
این مکتب با اتکا به فلسفه «هنر برای هنر»، تلاش کرد تا هنر را به جایگاهی والا، مستقل و عینی برساند. اگرچه این جریان بعدها جای خود را به سمبولیسم داد، اما تأثیر عمیق آن بر فرمگرایی و توجه به تکنیکهای سرایش شعر، همواره در تاریخ ادبیات جهان جاودان باقی ماند.