یعنی چه
ثقل سامعه یک اصطلاح لغوی و پزشکی قدیم است که به کاهش توانایی شنوایی، کند شدن یا دشواری در درک صداها اشاره دارد. این حالت معادل کمشنوایی یا نیمهکری در زبان عامیانه است و به عنوان یک واژه کلاسیک، تعریف مشخصی در متون کهن دارد.
تلفظ
این ترکیب به صورت ثِقَلِ سامِعه (تلفظ روان: seghale sâme'e) خوانده میشود که از واژه عربی ثِقْل به معنی سنگینی و سامعه به معنی حس شنوایی ترکیب شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، برای راهنمای «سنگینی گوش» یا «کمشنوایی»، واژه ۸ حرفی «ثقل سامعه» یک پاسخ دقیق و کلاسیک است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این وضعیت پزشکی و فیزیکی از اصطلاحات استاندارد مربوط به کاهش یا اختلال شنوایی استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی برای این ترکیب عربی شامل واژههایی چون گرانگوشی، سنگینی گوش و کمشنوایی مفرط یا نسبی است.
نماد چیست
این عبارت نماد اسطورهای خاصی ندارد، اما در متون عرفانی و تفسیری، سنگینی گوش یا ثقل سامعه به طور مجازی به عنوان نماد غفلت، کبر، عدم پذیرش سخن حق و بیتوجهی به هدایتهای الهی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ثقل سامعه
ترکیب واژگانی «ثقل سامعه» از اصطلاحات لغوی و پزشکی کهن در زبانهای عربی و فارسی است که به طور مستقیم به معنای سنگینی گوش، کمشنوایی یا دشواری در شنیدن صداها به کار میرود. این واژه ترکیبی اضافی از دو بخش «ثِقْل» (سنگینی) و «سامعه» (حس شنوایی) تشکیل شده و معادل دقیق فارسی آن «گرانگوشی» است.
اگرچه خود این عبارت به طور مستقیم در قرآن کریم نیامده، اما مفهوم و ریشه معنوی آن در قالب واژههایی چون «وَقْر» (سنگینی در گوش) بارها مطرح شده است. در ادبیات، این اصطلاح علاوه بر کاربرد پزشکی و فیزیکی، دارای بار معنایی کنایهای نیز هست و به عنوان نمادی برای عدم پذیرش حقیقت، بیتوجهی به پندها و ناتوانی در درک معارف معنوی شناخته میشود.