یعنی چه
واژه «مبسوطی» در واقع شکل مشتقشده و صفتگونه از «مبسوط» همراه با یای نکره یا تفخیم در زبان فارسی است. این کلمه برای توصیف سخن، گزارش یا متنی به کار میرود که کاملاً باز، پهنشده و با جزئیات فراوان شرح داده شده باشد و ابهامی در آن باقی نماند.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه مبسوطی به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای نشانه های مفصل، مشروح یا وسیع به کار میرود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم مبسوطی در زبان انگلیسی، بسته به بافت متن از صفاتی استفاده میشود که بر طولانی، کامل و جامع بودن دلالت دارند.
به عربی
ریشه این واژه خود از زبان عربی (ب س ط) گرفته شده است، اما برای رساندن این ساختار در متون عربی از مشتقات دیگر یا واژگانی چون مفصل استفاده میگردد.
به فارسی
در زبان فارسی سره یا عبارات جایگزین، میتوان از واژههایی نظیر مشروح، گسترده، پرجزئیات و همهجانبه به جای این صفت استفاده کرد که نشاندهنده فراخی و باز بودن متن یا کلام است.
در قرآن
خودِ شکل واژه «مبسوطی» در قرآن کریم وجود ندارد؛ با این حال، ریشه اصلی آن یعنی «ب س ط» بارها در قالب افعالی مانند «یَبْسُطُ» (به معنی گشایش دادن رزق) به کار رفته است. همچنین صورت تثنیه مؤنث آن یعنی «مَبْسُوطَتَانِ» در آیه ۶۴ سوره مائده («بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ» به نشانه گشاده بودن دست بخشش الهی) ذکر شده است.
نماد چیست
این واژه مظهر و نماد صریح اساطیری ندارد، اما در ادبیات تحلیلی و علمی به عنوان نمادی برای رفع ابهام، گشایش سخن، بسط دادن مفاهیم عمیق و ارائه دیدگاههای جامع و همهجانبه شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مبسوطی
واژه «مبسوطی» در اصل یک صفت ساختاری در زبان فارسی است که از کلمه «مبسوط» (برگرفته از ریشه عربی بسط به معنای گستردن و باز کردن) همراه با یای نکره یا صفتساز شکل گرفته است. این کلمه به معنای چیزی است که به طور مفصل، مشروح و با جزئیات کامل بیان یا نوشته شده باشد و در کاربردهای روزمره معمولاً همراه با واژههایی مانند گزارش، شرح یا توضیح میآید تا از مختصر بودن آن جلوگیری کند.
از نظر ساختاری، این کلمه در جدولهای کلمات متقاطع با تعداد ۶ حرف شناخته میشود و مترادفهای مستقیمی همچون وسیع، جامع و پُرطومار دارد. اگرچه خودِ این لفظ در قرآن کریم به این صورت یافت نمیشود، اما ریشه مفهومی آن که بر گشایش، بخشش و فراخی دلالت دارد، در آیات الهی به شکلهای گوناگون متجلی شده است.