یعنی چه
این عبارت به اصنام و اوثانی اشاره دارد که اعراب دوران جاهلیت آنها را به عنوان شریک خداوند یا واسطهای برای تقرب به الله ستایش میکردند. جاهلیت در فرهنگ اسلامی به دوره پیش از بعثت پیامبر اسلام (ص) اطلاق میشود که مشخصه اصلی آن شرک، نادانی دینی و خرافهگرایی بود.
تلفظ
عبارت به صورت ترکیبی و با کسره اضافه بین کلمات خوانده میشود: اَزْ بُتهایِ عَهْدِ جاهِلِیَّت.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، اگر این عبارت طولانی عیناً به عنوان سؤال مطرح شود، پاسخ خود آن با ۱۶ حرف است. اما اگر به عنوان راهنما برای گزینههای کوتاهتر باشد، بتهای مشهوری مثل لات، عزی، منات و هبل مد نظر هستند.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و دینپژوهی، برای انتقال این مفهوم از اصطلاحاتی که به دوران پیش از اسلام یا عصر جاهلیت (Jahiliyyah) اشاره دارند استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی این ترکیب توصیفی شامل مواردی چون «صنمهای حجاز»، «تندیسهای عهد باستان عرب» و «معبودهای دروغین دوران نادانی» است.
نماد چیست
در ادبیات دینی و تاریخ اسلام، این بتها مظهر وابستگی انسان به اشیای مادی، دوری از توحید، تعصبات قبیلهای کورکورانه و انحطاط فکری جامعه پیش از ظهور هدایت الهی به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل از بت های عهد جاهلیت
عبارت «از بتهای عهد جاهلیت» یک گزاره توصیفی و تاریخی است که به نظام اعتقادی چندخدایی در شبهجزیره عربستان پیش از ظهور اسلام اشاره دارد. در آن دوران، قبایل مختلف عرب تندیسهایی از جنس سنگ، چوب یا عقیق را به عنوان مظهر خدایان یا واسطههایی برای نزدیک شدن به خدای بزرگتر (الله) میپرستیدند و هر قبیله بت مخصوص به خود را داشت.
معروفترین این معبودها شامل «لات»، «عزی»، «منات» و «هبل» بودند که بزرگترین آنها یعنی هبل در درون خانه کعبه نگهداری میشد. قرآن کریم در سورههای مختلف، به ویژه سوره نجم، صراحتاً نام برخی از این بتها را ذکر کرده و پرستش آنها را ناشی از پندارهای باطل و بیاساس دانسته است. با فتح مکه توسط پیامبر اسلام (ص)، تمامی این بتها شکسته و نابود شدند که این رویداد پایان رسمی عصر جاهلیت و آغاز دوران توحید در حجاز بود.