یعنی چه
واژه «شقاوتنا» (شِقاوَتُنا / شِقْوَتُنا) یک عبارت ترکیبی عربی مضاف و مضافالیه است که از دو بخش «شقاوت/شقوة» به معنای بدبختی و ضمیر متصل «نا» به معنای «ما» تشکیل شده است. در اصطلاح دینی و قرآنی، این کلمه به چیره شدن هوا و هوس، شهوات و انحرافاتی اشاره دارد که در نهایت انسان را به سوء عاقبت، بدفرجامی و محرومیت از هدایت الهی میکشاند.
تلفظ
این کلمه در متون قرآنی و عربی به دو صورت قرائت و تلفظ شده است: یکی «شِقْوَتُنَا» (Sheqvotona) که در قرائت مشهور آمده و دیگری «شَقَاوَتُنَا» (Shaqāvatona) که به عنوان قرائت جایگزین مطرح است و در زبان فارسی نیز بیشتر با ساختار شقاوت تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول، خود واژه «شقاوتنا» با ۷ حرف است. این کلمه به عنوان طراح سوالات مذهبی یا قرآنی با راهنمای «آیه ۱۰۶ سوره مؤمنون» یا «بدبختی ما در قرآن» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم و متون اسلامی، برای انتقال مفهوم این عبارت از ترکیب ضمیر مالکی Our به همراه واژههای رساننده مفهوم شقاوت استفاده میشود.
به عربی
از نظر واژهشناسی عربی، کلمه شِقوتنا در زبان معاصر بیشتر به صورت شَقاؤنا یا تَعاستنا تعبیر و بازنویسی میشود تا معنای تیره روزی ملموستر باشد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن معادل مفهومی این واژه قرآنی، پسوند مالکیت متکلم معالغیر را به واژههای بدبخت یا باختسیز اضافه میکنند.
به فارسی
برگردان دقیق و مستقیم این عبارت ترکیبی به زبان فارسی «بدبختیِ ما» یا «تیرهبختیِ ما» است. در ترجمه مفسران معاصر مانند ترجمه آیه ۱۰۶ سوره مؤمنون، از عبارتهایی نظیر «نگونساری ما» و «شوربختی ما» نیز استفاده شده است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و معارف قرآنی، این واژه تجسم و نماد عاقبتِ تسلیم شدن در برابر هوا و هوس است. همچنین نمادی از اعتراف دیرهنگام و حسرت ابدی دوزخیان در پیشگاه خداوند بهشمار میرود که نشاندهنده تاریکی مطلق و نقطه مقابل نور، رستگاری و سعادت است.
جمعبندی و توضیح کامل شقاوتنا
واژه «شقاوتنا» (یا در اصل قرآنی آن شِقْوَتُنا) یک ترکیب مضاف و مضافالیه عربی به معنای «بدبختی ما» یا «تیرهبختی ما» است. این کلمه به صورت مستقل در زبان فارسی معیار رایج نیست، اما به دلیل کاربرد خاص و منحصربهفردش در متون دینی، تفسیر قرآن و کتابهای ادعیه، وارد ادبیات مذهبی فارسیزبانان شده است. ریشه اصلی این کلمه از (ش-ق-و) یا (ش-ق-ی) به معنای رنج، سختی و بدعاقبتی است که دقیقاً در نقطه مقابل «سعادت» (خوشبختی و رستگاری) قرار میگیرد.
این کلمه تنها یکبار در قرآن کریم و در آیه ۱۰۶ سوره مؤمنون از زبان دوزخیان نقل شده است: «قَالُوا رَبَّنَا غَلَبَتْ عَلَيْنَا شِقْوَتُنَا وَكُنَّا قَوْمًا ضَالِّينَ» (میگویند: پروردگارا! تیرهبختی ما بر ما چیره شد و ما گروهی گمراه بودیم). مفسران معتقدند این شقاوت، یک امر اجباری و تقدیر از پیش تعیینشده نبوده، بلکه به معنای غلبه شهوات، گناهان و پیروی از هوای نفس است که خود انسان عامل آن بوده و در نهایت او را به سقوط اخلاقی و حسرت ابدی کشانده است.