یعنی چه
این عبارت فعل گذشتهٔ کامل (ماضی بعید) از مصدر «گریختن» است و برای سومشخص جمع (آنها) به کار میرود. این فعل به رویدادی در گذشته اشاره دارد که پیش از رویداد دیگری رخ داده و به پایان رسیده است.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت [gurixte būdand] است که شامل هجاهای کوتاه و بلند در زبان فارسی معیار میباشد.
در جدول
این کلمه دقیقاً ۱۱ حرف دارد و در پاسخ به سؤالات جدول کلمات متقاطع با مضامینی چون «فرار کرده بودند در گذشته» یا «متواریان سابق» قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم ماضی بعید این فعل، از زمان گذشتهٔ کامل (Past Perfect) همراه با افعالی چون flee یا escape استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی ساختار ماضی بعید با استفاده از فعل ناقصه «کانوا» همراه با حرف تحقیق «قد» و فعل ماضی (فرّوا/هربوا) ساخته میشود.
به فارسی
واژهها و عبارات مترادف این فعل در زبان فارسی شامل «فرار کرده بودند»، «دررفته بودند»، «گریزان شده بودند» و در متون کهن و رسمی «هزیمت کرده بودند» است. در نقطهٔ مقابل، افعالی مانند «ایستاده بودند»، «مانده بودند» و «پایداری کرده بودند» متضاد آن هستند.
در قرآن
خود این فعل فارسی در قرآن وجود ندارد، اما ریشههای عربی معادل آن نظیر «فرار» یا «هرب» در آیات متعددی به کار رفته است؛ از جمله در آیه ۱۸ سوره کهف که میفرماید: «...لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِرَارًا...» یعنی اگر آنها را میدیدی، از آنها فرار میکردی.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و شاهنامه، این مفهوم دو رویه دارد؛ گاهی نماد ترس، ناتوانی در مقابله و رویگردانی از دشمن است و گاهی نیز مانند فرار جوانان از بند ضحاک به کوهها، نماد رستگاری، رهایی و پناه جستن برای حفظ جان و خرد به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل گریخته بودند
عبارت «گریخته بودند» یک فعل ماضی بعید در زبان فارسی است که ریشه در واژهٔ پهلوی «ویرختن» و ریشهٔ کهن اوستایی به معنای رها کردن و دور شدن دارد. این کلمه نشاندهنده اقدامی است که گروهی در گذشته برای ترک یک محل یا موقعیت، عمدتاً به دلیل ترس یا حفظ جان، انجام دادهاند و کارِ فرارِ آنها پیش از یک رویداد دیگر کامل شده است.
از نظر معنایی و کاربردی، این واژه در متون ادبی و تاریخی هم به عنوان نمادی از شکست و عقبنشینی در برابر دشمن و هم به عنوان راهکاری برای رهایی و نجات از چنگال ظالمان منعکس شده است. برگردانهای دقیق زبانی آن در انگلیسی و عربی نیز کاملاً ساختار زمان گذشتهٔ کامل را حفظ میکنند تا تقدم زمان فرار را نشان دهند.