یعنی چه
فراموشی در لغت به معنای از یاد رفتگی، غفلت و حالت فراموشکار بودن است. در مفاهیم روانشناسی و پزشکی، این واژه معادل اختلال، ضعف یا از دست دادن حافظه (Amnesia / Forgetfulness) شناخته میشود که طی آن فرد توانایی بازیابی اطلاعات، تجربیات یا رویدادهای گذشته را به طور موقت یا دائم از دست میدهد. این واژه کاملاً ایرانی و پارسی است و ریشه در زبان پهلوی دارد.
مترادف
در جدول
در کلمات متقاطع، با توجه به تعداد حروف خواستهشده، معمولاً واژه ۷ حرفی «فراموشی» یا معادل عربی ۵ حرفی آن یعنی «نسیان» به عنوان پاسخ قرار میگیرد.
به انگلیسی
به عربی
به ترکی
جمعبندی و توضیح کامل فراموشی
واژه «فراموشی» یک اسم انتزاعی اصیل فارسی است که از ترکیب «فراموش» و پسوند «ـی» ساخته شده و در زبان پهلوی به صورت فراموشتیه به کار میرفته است. این کلمه از نظر ساختاری به معنای پنهان شدن یا ربوده شدن چیزی از برابر دیدگان یا ذهن است. فراموشی در ابعاد مختلف علمی و فرهنگی بررسی میشود؛ در پزشکی و روانشناسی به عنوان یک اختلال یا واکنش طبیعی مغز (آمنزیا) شناخته میشود که مانع بازیابی اطلاعات ذخیرهشده میگردد.
در فرهنگ و ادبیات جهان، فراموشی جلوههای نمادین گوناگونی دارد. گاهی مانند «رودخانه لته» در اساطیر یونان باستان، نماد پاک شدن خاطرات گذشته و رهایی از دردهاست و گاهی در ادبیات عرفانی و قرآنی (در قالب واژه نسیان) به معنای غفلت از حقیقت، رویگردانی عمدی یا بیاعتنایی به عهد الهی به کار میرود. این مفهوم دووجهی، هم به عنوان یک موهبت برای عبور از رنجها و هم به عنوان یک آسیب در مسیر آگاهی شناخته میشود.