یعنی چه
ترکیب وصفی «شهاب ثاقب» از دو واژه ساخته شده است: «شهاب» به معنای شعله آتش، جرم نورانی آسمانی یا سنگ سرگردان در فضا است و «ثاقب» به معنای سوراخکننده، نافذ یا بسیار روشن است که با درخشش خود پرده تاریکی را پاره میکند.
تلفظ
این عبارت با کسره تتابع (اضافه) در انتهای کلمه اول، به صورت «شِهابِ ثاقِب» تلفظ میشود.
در جدول
عبارت مد نظر در مسابقات طراحان جدول به عنوان پاسخ دوازده حرفی شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این پدیده آسمانی و معادلسازی تعبیر ادبی آن، از این عبارات استفاده میشود.
به عربی
این ترکیب ریشه اصیل عربی دارد و در متون کهن نجومی و دینی به همین صورت به کار رفته است.
به فارسی
در زبان و ادبیات فارسی معادلهایی چون تیر شهاب، ستاره سوخان یا اخگر درخشان برای آن ذکر شده است.
در قرآن
این ترکیب دقیقاً یک بار در آیه ۱۰ سوره صافات آمده است؛ جایی که اشاره دارد اگر شیاطین قصد استراق سمع در آسمانها را داشته باشند، شهابی نافذ و سوزان آنها را تعقیب میکند. مفسرانی مانند علامه طباطبایی این مفهوم را تمثیلی معنوی از طرد وسوسهها با انوار ملکوتی میدانند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی (مانند اشعار حافظ و مولوی)، شهاب ثاقب مظهر و نماد ابزار الهی برای نابودی باطل، روشنایی قاطع، بصیرت، عقل کامل و حقیقتی است که جهل و تاریکی را از بین میبرد.
جمعبندی و توضیح کامل کلمه شهاب ثاقب
عبارت «شهاب ثاقب» یک ترکیب وصفی قرآنی و ادبی با ریشه عربی است که در لغت به معنای «شعله آتشین، نافذ و بسیار درخشانی است که تاریکی را میشکافد». در علم نجوم قدیم و جدید، این واژه پدیده برخورد سنگهای آسمانی با جو زمین و ایجاد خط نورانی سوزان را تداعی میکند.
این اصطلاح در فرهنگ دینی و ادبیات فارسی جایگاه ویژهای دارد. در قرآن کریم به عنوان ابزاری غیبی برای راندن شیاطینِ استراقسمعکننده یاد شده و در اشعار بزرگانی چون حافظ، به نمادی از رأی نافذ، عقل کامل و تجلی حقیقت آشکار تبدیل شده است که با قدرت خود، ظلمت جهل و توهم را نابود میسازد.