یعنی چه
واژه مستور به معنای چیزی یا کسی است که پوشیده، نهان، مخفی یا در پرده باشد. این کلمه در متون کهن و ادبیات فارسی علاوه بر معنای فیزیکی پنهان بودن، در مفهوم اخلاقی نیز به کار رفته و به معنای فرد پاکدامن، پارسا و عفیف (پردهنشین) استفاده شده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مَستور (Mas-toor) است که فتحه روی حرف میم قرار میگیرد.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، واژه مستور به عنوان پاسخ برای راهنماهای «پوشیده»، «پنهان» یا «پاکدامن» به کار میرود و دقیقاً ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه بسته به بافت متن شامل کلماتی چون Hidden و Concealed برای اشیای پنهان، و Veiled یا Covered برای مفاهیم متمایل به حجاب و پوشیدگی است.
به عربی
این کلمه خود ریشه عربی دارد و در زبان مبدأ نیز به عنوان اسم مفعول به کار میرود. کلماتی مانند مخفی و محجوب نیز از معادلهای نزدیک آن هستند.
به فارسی
برگردانها و واژههای اصیل فارسی که میتوانند جایگزین مستور شوند شامل پنهان، پوشیده، نهفته، نهان و پاکدامن هستند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و نمادشناسی، مستور نماد اسرار و حقایق الهی است که پشت حجاب مادی از چشم اغیار پنهان ماندهاند. همچنین این واژه نمادی از حیا، عفت، حریم شخصی و دوری از تظاهر و خودنمایی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مستور
واژه مستور یک اسم مفعول عربی از ریشه «ستر» است که به طور گسترده وارد زبان و ادبیات فارسی شده است. معنای اولیه و مادی آن به هر چیز پوشیده، مخفی و نهان اشاره دارد، اما در طول زمان و در بستر ادبیات و عرفان، بار معنایی اخلاقی و معنوی عمیقی به خود گرفته و به عنوان صفت برای انسانهای پاکدامن، عفیف و پارسا یاد شده است.
این کلمه در قرآن کریم نیز در سوره اسراء به صورت ترکیب «حجاباً مستوراً» آمده که به پردهای ناپیدا و پوشاننده اشاره میکند. در شعر و عرفان فارسی، بهویژه در دیوان حافظ، مستور بارها به عنوان نمادی از حقایق غیبی و اسرار مکتوم جهان به کار رفته است که نباید فاش شوند، چرا که مصلحت وقت در پوشیده ماندن آنهاست.