یعنی چه
گیوه نوعی پایافزار و کفش سنتی، بسیار سبک، خنک و بادوام است که اصالت ایرانی دارد. رویه این کفش معمولاً توسط زنان از نخهای پنبهای، ابریشمی یا ریسمان بافته میشود و زیره (ته) آن توسط مردان از چرم، لاستیک یا تکههای پارچه فشرده (لته) ساخته میشود. این پاپوش سنتی لنگه چپ و راست ندارد و کاملاً دستدوز است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع و شرح در متن، واژه «گیوه» به عنوان پاسخ پاپوش سنتی، کفش تابستانی یا پایافزار قدیمی با ۴ حرف به کار میرود. همچنین واژههای هممعنی آن نظیر ملکی یا کلاش نیز فراوانی بالایی در جدولها دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی معادل دقیقی که اصالت فرهنگی آن را برساند وجود ندارد، لذا از نام خاص Giwa یا توصیف ساختاری آن استفاده میشود. واژه Espadrille نیز به دلیل شباهت فراوان ساختاری (کفش تابستانی با رویه پارچهای و زیره کنفی/تخت) به عنوان معادل رایج کاربرد دارد.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به این پاپوش ایرانی از عبارات توصیفی مانند الحذاء القطنی الصیفی یا حذاء تقلیدی استفاده میشود. در متون قدیمی و فرهنگهای لغت عربی، گاهی آن را به صورت معرب «جیوه» نیز آوردهاند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی و آذربایجانی واژه Giva یا Give عینا برای این صنایع دستی به کار میرود. همچنین برخی ریشهشناسان معتقدند این واژه ممکن است با کلمه ترکی Giymek (پوشیدن) و واژه قدیمی گیمه (Gime) در ارتباط باشد.
به فارسی
در زبان فارسی واژههای متعددی به عنوان مترادف یا انواع خاص این پاپوش وجود دارند. از جمله «ملکی» که به نوع مرغوب و نوکتیز آن گفته میشود، «کلاش» که نام محلی آن در زبان کردی و مناطق غرب ایران است، و واژههای کهنی مانند چپله، پاچپله، جمجم و چمچم که در فرهنگهای لغت قدیمی به این معنا ثبت شدهاند.
نماد چیست
گیوه در فرهنگ و ادبیات عامه ایران نماد چند مفهوم مهم است. نخست نماد اراده، تلاش و تصمیم قاطع برای شروع یک کار بزرگ یا سفری طولانی است که در اصطلاح کنایی «گیوهها را ور کشیدن» متجلی میشود. همچنین به دلیل خاستگاه و متریال طبیعی آن، نماد سادگی، قناعت، زندگی روستایی و پیوند با طبیعت و صنایع دستی اصیل ایرانی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل گیوه
گیوه یکی از اصیلترین و کاربردیترین صنایع دستی و پاپوشهای سنتی ایران است که قدمتی طولانی دارد. این پاپوش منحصربهفرد که فرآیند ساخت آن کاملاً دستدوز و با مشارکت زنان و مردان هنرمند صورت میگیرد، به دلیل خنک بودن، سبکی و دوام بالا، بهترین گزینه برای عبور از مناطق کوهستانی و تحمل گرمای تابستان بوده است. عدم وجود لنگه چپ و راست در گیوه، یکی از ویژگیهای ساختاری جالب آن است که راحتی استفاده از آن را دوچندان میکند.
از نظر ریشهشناسی، برخی فرهنگها نام آن را به «گیو» پهلوان نامی شاهنامه منسوب میدانند که در دوران سرگردانیاش در تورانزمین این پاپوش را ابداع کرد؛ در حالی که برخی دیگر از زبانشناسان به ریشههای واژگانی محلی در غرب و شمالغرب ایران یا دگرگونی واژههای ترکی مرتبط با پوشیدن اشاره دارند. در هر صورت، گیوه فراتر از یک کفش، بخشی از هویت فرهنگی و نماد سختکوشی ایرانیان است.
امروزه اگرچه کفشهای مدرن جایگزین پاپوشهای قدیمی شدهاند، اما گیوه همچنان در مناطقی از کردستان (تحت نام کلاش)، فارس، اصفهان و کرمانشاه به عنوان یک صنعت دستی ارزشمند زنده است. اصطلاح معروف «گیوه را ورکشیدن» در ادبیات روزمره ما، نشاندهنده پویایی فرهنگ این واژه است که آمادگی، همت بالا و عزم راسخ برای انجام یک کار را در ذهن مخاطب تداعی میکند.