یعنی چه
معذلک یک عبارت ربطی تقابلی است که برای نشان دادن نقض انتظار به کار میرود؛ یعنی جملات بعد از خود را برخلاف نتیجه طبیعی جملات قبل پیش میبرد. این واژه واژهای کلاسیک و رسمی در زبان فارسی به شمار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت مَعَ ذلِک است که در زبان فارسی معمولاً به صورت سرهم نوشته و خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «با این حال» یا «با وجود این»، واژه ۵ حرفی معذلک به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از قیدهای تقابلی برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به عربی
این عبارت خود ریشه عربی دارد و در زبان مبدأ نیز به همین صورت یا ترکیبات مشابه به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان فارسی این واژه شامل عباراتی چون «با این حال»، «با وجود این»، «با این همه» و «علیرغم این» هستند.
در قرآن
عبارت ترکیبی و سرهم «معذلک» به عنوان یک ادات ربط واحد در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ هرچند دو واژه «مع» و «ذلک» به صورت مستقل و جدا از هم در آیات متعددی تکرار شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل معذلک
واژه معذلک (که در اصل به صورت دو کلمهای مع ذلک نوشته میشود) یک عبارت ربطی مرکب و وامگرفته از زبان عربی است. این واژه از ترکیب «مَعَ» به معنی با و «ذٰلِکَ» اسم اشاره به معنای آن تشکیل شده و معنای لغوی آن «با آن» است که در سیر تحول زبانی به مفهوم «با این حال» یا «با وجود این» تغییر یافته است.
در ساختار جمله، این کلمه نقش قید یا حرف ربط تقابلی را بازی میکند و زمانی به کار میرود که متکلم میخواهد مطلبی را بیان کند که برخلاف انتظارِ برخاسته از جمله قبلی است. این کلمه لحنی رسمی و ادبی به متن میدهد و بیشتر در نگارش متون کلاسیک، حقوقی و اداری کاربرد دارد.
اگرچه این عبارت ریشه کاملاً عربی دارد، اما ساختار ترکیبی آن به عنوان یک حرف ربط واحد در قرآن نیامده است. در ادبیات فارسی، برای پرهیز از تکرار یا برای تنوع بخشیدن به متن، میتوان از مترادفهای روانتر آن مانند با این وجود، معالوصف یا معهذا استفاده کرد.