یعنی چه
ترکیبی عطفی و اصطلاحی در زبان فارسی است که به معنی بلند کردن صدا، ایجاد غوغا، قیلوقال، و جار و جنجال به نشانهٔ اعتراض، خشم، ناراحتی یا تظلمخواهی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت «دَاد وَ فِریَاد» است که در گفتار عامیانه معمولاً واو عطف به صورت ضمه (دَدوفریا) شنیده میشود.
در جدول
این واژه در جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان راهنمای کلماتی چون هیاهو، غوغا، جنجال یا قیلوقال میآید و خود واژه نیز ۹ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به میزان شدت و سیاق متن، از واژههای فوق برای رساندن مفهوم سر و صدای اعتراضی یا فریاد بلند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژههای صراخ و صیاح به معنی بانگ و فریاد بلند و ضجه به معنی ناله و شیونِ پر سر و صدا به عنوان معادل به کار میروند.
به فارسی
معادلهای اصیل و جایگزینهای روان فارسی این ترکیب شامل کلماتی چون غوغا، ولوله، غریو، نعره، فغان، شیون، داد و بیداد، و جار و جنجال است.
جمعبندی و توضیح کامل داد و فریاد
عبارت «داد و فریاد» یک ترکیب عطفی و اتباعی اصیل در زبان فارسی است که از دو واژهٔ باسابقه ساخته شده است؛ «داد» که در ریشهٔ پهلوی خود علاوه بر عدل، معنای بانگ دارد و «فریاد» که به معنای یاریخواهی است. این ترکیب در کنار هم معنایی فراتر از اجزای خود پیدا کرده و به مفهوم کلی آشوب صوتی، قیلوقال و اعتراض بلند اشاره میکند.
در فرهنگ عامه و ادبیات فارسی، این واژه نمادی از خشم مهارنشده، آشفتگی محیطی یا روانی، و یا تظلمخواهی شدید است. در ساختار لغوی گرچه متضاد مستقیم تککلمهای ندارد، اما از نظر مفهومی با واژههایی چون سکوت، خاموشی و آرامش در تقابل کامل قرار میگیرد.