یعنی چه
این عبارت یک اصطلاح فعلی در زبان و گویش مازندرانی (طبری) است. زمانی که درِ اتاق، دروازه خانه یا پنجرهای را تا آخرین حد امکان و به طور کامل باز کنند یا آن را به همان صورت باز و رها بگذارند، از این اصطلاح استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ این واژه در گویشهای مختلف مازنی به صورت «لآج بَزوئِن» (lāj bazo'en) یا در برخی مناطق با کمی تغییر در مصوتها ادا میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل بر اساس تعریف آن در گویش مازندران، خود واژه «لاج بزوئن» با ۸ حرف یا معادلهایی نظیر «چارتاق باز کردن» است.
به انگلیسی
برای رساندن مفهوم دقیق این اصطلاح محلی در زبان انگلیسی، از ترکیبهایی استفاده میشود که نشاندهنده باز بودن یک معبر یا در تا آخرین حد ممکن است.
به عربی
در زبان عربی اصطلاح «فتَحَ البابَ على مصراعيه» دقیقترین معادل برای نشان دادن باز کردن در از دو طرف و تا آخرین حد است.
به فارسی
معادلهای دقیق این عبارت مازندرانی در زبان فارسی معیار، افعالی مانند «چارتاق باز کردن»، «تا انتها گشودن» و «باز رها کردن (در یا پنجره)» هستند.
نماد چیست
این عبارت یک فعل مرکب کاربردی و روزمره در فرهنگ عامه و زبان تبری است و بار نمادین، اسطورهای، مذهبی یا قرآنی خاصی ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل لاج بزوئن
اصطلاح «لاج بزوئن» یک فعل مرکب اصیل و کاربردی در گویش مازندرانی (زبان طبری) است که در فارسی معیار به معنای «چارتاق باز کردن» یا گشودن در و پنجره تا آخرین حد ممکن به کار میرود. بخش اول این ترکیب یعنی «لاج» به معنی پهنا، فراخی و گشودگی است و «بزوئن» همان مصدر «زدن» در زبان فارسی است که در ساختارهای فعلی مازنی نقش کلیدی دارد.
این عبارت در زبان فارسی معیار یا متون کلاسیک ادبی ثبت نشده است و یک اصطلاح بومی اقلیمی به شمار میرود. در برخی از لهجههای محلی شمال ایران، صورتی دیگر از آن مانند «لاچ بزوئن» نیز به معنی شکافتن یا پاره کردن پلاستیک و پارچه شنیده میشود، اما معنای غالب آن همان باز گذاشتن کامل ورودیهاست.