یعنی چه
جبائر جمعِ واژهٔ «جبیره» است. در پزشکی قدیم و فقه اسلامی، به هرگونه چوب، تخته (آتل)، باند، گاز یا دارویی گفته میشود که روی استخوان شکسته، جراحت یا زخم قرار میدهند تا عضو آسیبدیده ترمیم و محافظت شود.
تلفظ
این واژه به فتح جیم و کسر همزه (جَبائِر) تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژهٔ «جبائر» به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای راهنماهایی مثل «تختهبندهای شکستهبندی»، «پوششهای روی زخم» یا «جمع جبیره» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به نوع کاربرد پزشکی یا فقهی، معادلهای متفاوتی در زبان انگلیسی برای این مفهوم وجود دارد.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از ریشه ثلاثی «ج-ب-ر» مشتق شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل تختهبند، شکستبند، زخمبند و آتل است که در گذشته و امروز برای آراستن و بستن عضو آسیبدیده به کار میروند.
در قرآن
عین واژهٔ «جبائر» یا «جبیره» در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال، احکام فقهی مربوط به آن (مانند وضوی جبیره) بر اساس روایات معصومین و اصل قرآنیِ «قاعده نفی حرج» (آیه ۷۸ سوره حج: و ما جعل علیکم فی الدین من حرج) بنا شده است تا دینداران هنگام بیماری و آسیب جسمی با مشقت مواجه نشوند.
جمعبندی و توضیح کامل جبائر
واژهٔ «جبائر» جمعِ جبیره و ریشه آن عربی (ج-ب-ر) است که در لغت به معنای تختهبندها، آتلها یا هرگونه پوشش و بانداژی است که روی استخوان شکسته یا زخم قرار میدهند. این کلمه در زبان فارسی هم در متون کهن پزشکی و هم در متون فقهی کاربرد فراوانی دارد و نمادی از ترمیم، التیام و اصلاح شکستگیهاست.
در فقه اسلامی، این واژه اهمیت ویژهای دارد و اصطلاح «وضو یا غسل جبیره» به احکامی اشاره میکند که فرد مصدوم به دلیل داشتن بانداژ یا آتل روی عضو، نمیتواند آب را به پوست خود برساند؛ در نتیجه، بر اساس قاعده تسهیل و رفع عسر و حرج، وظیفه دارد دست مرطوب خود را روی آن پوشش بکشد.