یعنی چه
مهیمن در لغت به معنای کسی است که بر چیزی اشراف، سلطه و نظارت کامل دارد و در عین حال از آن محافظت و مراقبت میکند. این واژه به معنای ایمنکننده، شاهد و گواه نیز به کار میرود.
تلفظ
این کلمه به صورت مُهَیْمِن (با ضمه مِیم اول، فتح یاء و کسر مِیم دوم) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این پرسش در جدول کلمات، خود عبارت «صفت مهیمن» با ۸ حرف است. واژههای مترادف کوتاهتر مانند مهیمن، حافظ یا مراقب نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در برگردان انگلیسی متون دینی، برای رساندن مفهوم تسلط همراه با حفاظت از این واژهها استفاده میشود.
به عربی
واژه مهیمن خود ریشه عربی دارد و با مفاهیمی چون مراقبت کامل و شهود بر اعمال همپوشانی دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل پاسبان، نگاهبان، گواه، امین و حاکمِ پناهدهنده است که بر همه چیز اشراف دارد.
در قرآن
این واژه ۲ بار در قرآن آمده است: اول در آیه ۲۳ سوره حشر به عنوان یکی از اسماء حسنای خداوند که بر هستی اشراف و حافظ آن است. دوم در آیه ۴۸ سوره مائده به عنوان صفت قرآن («وَمُهَیْمِنًا عَلَیْهِ») به این معنا که قرآن ناظر، حاکم، معیار سنجش و محافظ کتابهای آسمانی پیشین است.
نماد چیست
در مفاهیم عرفانی و نشانهشناسی، صفت مهیمن نماد «چشم بینا و مراقب بدون غفلت» و همچنین «سپر پناهندگی و دژ استوار» است که علم، قدرت و مراقبت همزمان را به تصویر میکشد.
جمعبندی و توضیح کامل صفت مهیمن
عبارت «صفت مهیمن» به یکی از عالیترین مفاهیم توحیدی و قرآنی اشاره دارد. واژه مُهَیْمِن که از ریشه هیمنه (یا در تحلیلهای دیگر از ریشه امن) مشتق شده است، بیانگر نوعی از فرمانروایی و سیطره است که با لطافت، پناه دادن، حفاظت و نظارت دقیق همراه است. این واژه برخلاف تسلطهای مادی که ممکن است با ستم همراه باشد، نشاندهنده احاطه همهجانبهای است که به مخلوق امنیت و آرامش میبخشد.
در کاربرد ساختاریافته قرآنی، این صفت دو جلوه بارز دارد؛ در جلوه اول، خداوند مهیمن است یعنی بر تمام افکار و اعمال بندگان و جزئیات هستی اشراف کامل دارد و حافظ آنهاست. در جلوه دوم، کتاب قرآن مهیمن بر سایر کتب آسمانی معرفی شده است، چرا که قرآن به عنوان مرجع نهایی و معیار سنجش، اصول تحریفنشده ادیان پیشین را در خود حفظ کرده و حاکم بر آنهاست.
در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع، دستیابی به این واژه نیازمند توجه به تعداد حروف (۸ حرف برای صفت مهیمن) و ارتباط مستقیم آن با اسماء الهی و صفات ذکر شده در سوره حشر و مائده است.