یعنی چه
این واژه از کلمه «ذروه» به همراه ضمیر متصل «ه» (آن) تشکیل شده است و به معنای مرتفعترین بخش مادی یا معنوی یک چیز است؛ مانند ذروه کمال یا ذروه افتخار.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی و متون فارسی به دو صورت ذِروَة (ِذروته) و ذُروَة (ذروته) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، اگر به معنی «اوج آن» یا «قله آن» اشاره شود، پاسخ دقیق ۵ حرفی آن «ذروته» است.
به انگلیسی
برای انتقال دقیق مفهوم مالکیت (آن) در انگلیسی میتوان از صفات ملکی همراه با کلمات معادل اوج استفاده کرد.
به عربی
واژه ذروته خود ساختار عربی دارد و ترکیبی از اسم و ضمیر متصل است که در متون فصیح عربی به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق و اصیل فارسی برای این واژه شامل عباراتی است که مفهوم مرتفعترین نقطه یا بالاترین درجه یک امر را همراه با ضمیر مالکیت رسانی کنند.
در قرآن
اگرچه این کلمه مستقیماً در قرآن نیست، اما همریشه آن در آیه اول سوره ذاریات به صورت «وَالذَّارِيَاتِ ذَرْوًا» (به معنی پراکندن و باد دادن) آمده است. همچنین در احادیث نبوی کاربرد مشهوری دارد؛ مانند: «البقرة سنام القرآن وذروته» که یعنی سوره بقره نقطه برجسته و قله قرآن است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و فرزانگی فارسی، این کلمه برای توصیف بالاترین مرتبه از شرف، افتخار، انسانیت و کمال به کار میرود و نمادی از غایت یک مسیر صعودی است.
جمعبندی و توضیح کامل ذروته
واژه «ذروته» ترکیبی از کلمه عربی «ذِروة/ذُروة» به معنی اوج و قله، همراه با ضمیر متصل «ه» است که در مجموع معنی «اوج آن» یا «قله آن» را میدهد. این واژه وامواژهای فصیح در ادبیات فارسی است که برای بیان بالاترین حد مادی (مانند نوک کوه) یا مرتبه معنوی (مانند کمال و افتخار) به کار میرود.
در فرهنگهای لغت و متون کهن، متضاد این کلمه واژه «حضیض» به معنای پستترین و پایینترین نقطه است. بررسیهای ریشهشناختی نشان میدهد که این کلمه از ماده سهحرفی «ذ ر و» مشتق شده و با وجود عدم کاربرد مستقیم در متن قرآن، در احادیث شریف اسلامی و اشعار کلاسیک فارسی حضور پررنگی دارد.
استفاده از این واژه در جدول کلمات متقاطع به عنوان یک پاسخ ۵ حرفی رواج دارد و در ادبیات کنایی، نمادی از دستیابی به غایت کمال، بلندهمتی و اهداف والای انسانی محسوب میشود.