یعنی چه
دریوزهگری در لغت به معنای عمل یا حالت دریوزهگر بودن است؛ یعنی گدایی کردن، تکدی، سؤال از مردم برای گرفتن پول یا غذا، و اظهار فقر و نداری به هدف جلب کمک دیگران.
تلفظ
این واژه به صورت دَرْْیوزِهگَری تلفظ میشود که از ترکیب واژه کهن «دریوزه» و پسوند حالت و عمل «-گری» ساخته شده است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی مانند گدایی، تکدی، کدیه و سؤال به عنوان معادلهای رایج کاربرد دارند.
به انگلیسی
رایجترین معادلهای این واژه در زبان انگلیسی Begging و Mendicancy هستند.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل گدایی، تکدی، کدیه، سؤال و نیازمندی است. متضادهای آن نیز استغنا، بینیازی و توانگری هستند.
نماد چیست
در ادبیات سنتی و فرهنگ عامه، اشیائی مانند کشکول و زنبیل نمادهای مادی دریوزهگری هستند. از نظر مفهومی نیز این واژه نماد ذلت، طمع، از دست رفتن عزت نفس و وابستگی شدید به دیگران است؛ اگرچه در متون عرفانی گاه به عنوان نماد نیاز مطلق انسان به رحمت خداوند نیز به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل دریوزه گری
واژه «دریوزهگری» یک ترکیب اصیل و کهن در زبان فارسی است که ریشه آن به جستجو و طلب کردن از درِ خانهها (در + یوزیدن) بازمیگردد. این کلمه در گذر زمان به معنای تکدیگری، گدایی و دستدرازی به سوی مردم برای امرار معاش به کار رفته و همواره بار معنایی منفیِ برخاسته از وابستگی مادی و کاهش عزت نفس را به همراه داشته است.
اگرچه این لفظ به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده، اما مفاهیم مشابه آن در قالب واژههایی چون «سائل» (درخواستکننده) مورد توجه قرار گرفته است. در فرهنگ و ادبیات فارسی، دریوزهگری نمادی از فقر مادی و اجتماعی است، اما در ادبیات عرفانی گاه تغییر کارکرد داده و به عنوان تمثیلی از نیاز و فقر معنوی انسان در برابر غنای مطلق الهی استعمال میشود.