یعنی چه
عفت و شرافت یک ترکیب مفهومی اصیل اخلاقی است که به پاکدامنی، پرهیزکاری، نجابت و بزرگواری اخلاقی و اجتماعی اشاره دارد؛ حالتی از شخصیت و منش که فرد را از رفتارهای ناپسند و بیاخلاقی دور نگه میدارد و در عین حال شأن، احترام و عزت نفس او را در جامعه حفظ میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت [‘effat va šarāfat] است که از دو واژهٔ دارای تشدید و حرکات مشخص ساخته شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف، خودِ ترکیب «عفت و شرافت» یا واژههای مترادف آن مانند پاکدامنی و نجابت است.
به انگلیسی
برای برگردان این مفاهیم به زبان انگلیسی، از واژههایی که بار معنایی اخلاقی و شرف انسانی دارند استفاده میشود.
در قرآن
ریشه واژه عفت در قرآن کریم در آیاتی مانند «یَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِیَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ» (بقره/۲۷۳) و «وَلْیَسْتَعْفِفِ الَّذِینَ لَا یَجِدُونَ نِکَاحًا» (نور/۳۳) به معنی خویشتنداری آمده است. واژه شرافت مستقیماً در قرآن نیست، اما مفاهیم شرف و بزرگواری با واژههایی چون «کریم»، «عزیز» و اصالت کرامت انسانی (وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ) تجلی یافته است.
نماد چیست
عفت نماد پاکی، خودکنترلی و اخلاق فردی است که در ادبیات جهان با گل زنبق سفید، قو و رنگ سفید نمادپردازی میشود. شرافت نماد احترام اجتماعی، عزت نفس و بزرگی شخصیت است که با نشانههایی چون عقاب، شیر و برگ بو معرفی میگردد.
جمعبندی و توضیح کامل عفت و شرافت
ترکیب واژگانی «عفت و شرافت» نمایانگر غایت و کمال اخلاقی یک انسان در دو ساحت فردی و اجتماعی است. عفت به عنوان مهار نفس و خودنگهداری در برابر تمایلات ناپسند، زیربنای طهارت درونی فرد را شکل میدهد، در حالی که شرافت به عنوان بیرونیترین جلوه شخصیت، عزت نفس، بزرگواری و جایگاه محترم فرد را در میان مردم و جامعه استوار میسازد.
این دو مفهوم در فرهنگ فارسی و اسلامی مکمل یکدیگرند؛ به طوری که پایبندی به اصول عفت در عمل، مستوجب کسب شرف و بزرگواری میشود و نگاهداشت شرافت انسانی، فرد را از آلوده شدن به بیعفتی بازمیدارد. در حقیقت، این اصطلاح سیمای یک شخصیت اخلاقمدار، اصیل و منزه را ترسیم میکند.