یعنی چه
واژهٔ ثجاج صیغهٔ مبالغه از ریشهٔ عربی «ث ج ج» است و به چیزی اطلاق میشود که با شدت، فراوانی و به صورت پیوسته و رگباری فرو میریزد. این کلمه واژهای فصیح و کلاسیک است که بیشتر برای توصیف ریزش شدید باران، جریان خروشان آب یا سرازیر شدن مایعات با حجم زیاد به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت فتح اول (ثَ) و تشدید و فتح دوم (جّ) یعنی «ثَجّاج» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «باران سیلآسا»، «بسیار ریزان» یا «فروریزنده با شدت»، واژهٔ چهار حرفی «ثجاج» مد نظر قرار میگیرد.
به عربی
در زبان عربی که ریشهٔ اصلی این واژه است، کلماتی مانند غَزیر (برای باران فراوان) و متدفق یا منصبّ به عنوان معادلهای نزدیک آن شناخته میشوند.
به فارسی
برگردانها و معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل تعابیری همچون باران سیلآسا، تندباران، ریزان، روان و خروشان است.
در قرآن
این کلمه یکبار در قرآن کریم در آیهٔ ۱۴ سورهٔ مبارکهٔ نبأ به صورت «وَأَنْزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرَاتِ مَاءً ثَجَّاجًا» آمده است که به نزول بارانهای شدید، فراوان و حیاتبخش از ابرهای متراکم اشاره دارد.
نماد چیست
در ادبیات، فرهنگ دینی و متون کهن، ثجاج به عنوان نمادی از سخاوت شدید، بخشش بیوقفه و فراوانی برکت به کار میرود؛ همانند بارانی رگباری که زمین مرده را زنده میکند. همچنین در احادیث حج، مظهر ایثار و انفاق است.
جمعبندی و توضیح کامل ثجاج
واژهٔ «ثجاج» از ریشههای اصیل لغت عرب است که به دلیل آهنگ خاص و بار معنایی قوی، مظهر شدت، فراوانی و جریان خروشان مایعات است. این واژه در ادبیات کلاسیک و متون دینی اهمیت ویژهای دارد و دقیقترین توصیف برای بارانهای سیلآسا و رگباری به شمار میرود.
بیشترین شهرت این کلمه به دلیل کاربرد منحصربهفرد آن در سوره نبأ است که تصویر زیبایی از نزول برکات آسمانی و بارانهای شدید را به نمایش میگذارد. در کاربردهای نمادین نیز هرگاه سخن از بخشش بیدریغ، سخاوت تام و جریان بیوقفه خیر و برکت باشد، از این واژه یا استعارههای محتوایی آن استفاده میشود.