یعنی چه
اشتلم در لغت به معنای پرخاش، هیاهو، داد و بیداد، ستم، تعدی و قهر و غلبه است. همچنین در ادبیات به معنای لاف زدن، رجزخوانی و گستاخی کردن نیز به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت ضمه روی سه حرف اول یعنی اُشتُلُم تلفظ میشود.
در جدول
کلمهای ۵ حرفی که در جدولهای متقاطع به عنوان معادل واژههایی چون خشونت، تعدی، داد و بیداد، و رجزخوانی کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، میتوان از واژههایی که بار معنایی خشونت، رفتار ظالمانه یا داد و فریاد همراه با تهدید را دارند استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی واژگانی که به مفاهیم قهر، غلبه و تندی مفرط اشاره دارند، معادل این کلمه محسوب میشوند.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج این کلمه در زبان فارسی شامل زور، بیداد، تعدی، غوغا، داد و بیداد و خشونت است. متضادهای آن نیز ملایمت، نرمی، آرامش و مدارا هستند.
در قرآن
واژه اشتلم اصالتی غیرعربی دارد و یک واژه کهن است، به همین دلیل در آیات قرآن کریم به کار نرفته است.
نماد چیست
این کلمه نماد تصویری یا اسطورهای خاصی ندارد، اما در ادبیات کلاسیک فارسی (مانند اشعار نظامی گنجوی) به عنوان نمادی از رفتار بیمنطق، گستاخی، و هیاهو و داد و فریاد ناشی از غرور به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل اشتلم
واژه «اشتلم» یک کلمه کهن در زبان فارسی است که بر اساس دیدگاه برخی فرهنگنویسان ریشه در زبان ترکی دارد. این واژه با بار معنایی منفی، عمدتاً برای توصیف رفتارهای همراه با زورگویی، ستم، تندی، پرخاش و داد و فریاد استفاده میشود. در متون قدیمی، اشتلم آوردن یا اشتلم کردن به معنای رجزخوانی، لاف زدن و برخورد گستاخانه نیز آمده است.
امروزه این واژه در زبان محاورهای روزمره کاربرد زیادی ندارد و بیشتر یک لفظ ادبی یا اصطلاحی قدیمی به شمار میرود که در حل جدولهای متقاطع یا تحلیل اشعار کلاسیک مانند آثار نظامی گنجوی به چشم میخورد. در کل، مفهوم محوری این کلمه بر پایه قدرت کنترلنشده و هیاهوی تند استوار است.