یعنی چه
این واژه ترکیب سرهمِ «عشق» و فعل ربطی «است» میباشد. در مفهوم لغوی یعنی «این حالت یا مفهوم، عشق است» یا «پاینده باد عشق». در اصطلاح عامیانه و فرهنگ لوطیگری نیز به عنوان جملهای برای تحسین، تایید مطلق، نشان دادن ارادت و معرفت (معادل دمش گرم یا عالی است) به کار میرود.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی به صورت [عِشْقَسْتْ / 'eš.qast] تلفظ میشود که در آن همزهٔ کلمهٔ «است» حذف شده و به حرف قبل متصل میگردد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً ۵ حرف دارد و به صورت سرهم نوشته میشود.
به انگلیسی
بسته به لحن متن، میتوان از معادلهای حسی یا اصطلاحی فوق استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی کلاسیک برای رساندن این ساختار از ضمایر فصل یا جملات اسمیه استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی با افزودن پسوند دال بر تأکید و ربط به واژهٔ عشق، این مفهوم ساخته میشود.
به فارسی
مهر است، دلدادگی است، شیفتگی است، پاینده باد مهر و دوستی.
نماد چیست
در ادبیات تصوف و عرفان ایرانی، نماد تسلیم محض در برابر ارادهٔ الهی و ترجیح دادن کشش قلبی بر عقل مصلحتاندیش است. در فرهنگ عامه نیز نماد رفاقت، معرفت و صمیمیت بیقید و شرط به شمار میرود و در نمادشناسی بصری با قلب، آتش و گل سرخ تصویر میشود.
جمعبندی و توضیح کامل عشقست
کلمهٔ «عشقست» در واقع یک ساختار ترکیبی و نگارش سرهم از واژهٔ «عشق» و فعل ربطی «است» است که در متون کهن ادبی، اشعار سنتی و همچنین زبان عامیانه کاربرد گستردهای دارد. این عبارت فراتر از یک جملهٔ خبری ساده، به عنوان یک اصطلاح برای بیان تحسین، تایید مطلق، تسلیم در برابر سرنوشت یا ابراز ارادت عمیق به کسی یا چیزی استفاده میشود.
از نظر ریشهشناسی، بخش اول آن یعنی «عشق» دارای ریشههای واژگانی عمیق است؛ برخی زبانشناسان آن را با واژهٔ اوستایی iška به معنی خواستن و گرایش مرتبط میدانند، در حالی که در منابع عربی آن را مأخوذ از «عَشَقه» (گیاه پیچک) توصیف کردهاند که جنبهای استعاری و ادبی دارد. بخش دوم آن یعنی «است» یک فعل ربطی بازمانده از زبان پهلوی و پارسی باستان است.
شایان ذکر است که خود واژهٔ عشق به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده و در متون دینی بیشتر از واژههایی چون «حب» و «مودت» استفاده شده است، اما این ترکیب در عرفان اسلامی و ادبیات عامه جایگاهی نمادین و کلیدی در تبیین رهایی از خود و اتصال به حقیقت دارد.