یعنی چه
این عبارت یک صفت نسبی در علوم زمینشناسی و دیرینهشناسی است. وقتی چیزی را «وابسته به دوره پلیوسن» مینامند، یعنی آن سنگ، فسیل، لایه رسوبی یا تغییر اقلیمی در بازه زمانی دور پلیوسن (بین ۵.۳ تا ۲.۶ میلیون سال پیش) شکل گرفته است. این دوره با تکامل پستانداران و ظهور نخستین انسانتباران شناخته میشود.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت [وابَستِ ه بِ دَورِ یِ پِ لی یو سَن] است. واژه پلیوسن از دو بخش یونانی pleion (بیشتر) و kainos (جدید) ترکیب شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، برای راهنمایی این عبارت معمولاً از تعابیری همچون «مربوط به دوره زمینشناسی اواخر نئوژن» یا «پلیوسنی» استفاده میشود و پاسخ دقیق آن ۱۸ حرف دارد.
به انگلیسی
در متون علمی انگلیسی برای توصیف پدیدههای این دوره از صفت Pliocene یا ترکیب Pliocene-related استفاده میشود.
در قرآن
این اصطلاح یک واژه مدرن و تخصصی در علوم تجربی و زمینشناسی غربی است؛ بنابراین هیچگونه ریشه، کاربرد یا اشاره مستقیمی در متن قرآن یا متون دینی کلاسیک ندارد.
نماد چیست
در نقشهها و نمودارهای بینالمللی چینه شناسی، لایههای وابسته به این دوره را با نماد اختصاری Pl یا N2 (نشاندهنده بخش دوم نئوژن) مشخص میکنند. از نظر مفهومی نیز این دوره نماد آغاز سرمایش جهانی و شکلگیری زیستبومهای امروزی است.
جمعبندی و توضیح کامل وابسته به دوره پلیوسن
عبارت «وابسته به دوره پلیوسن» یک اصطلاح تخصصی در مقیاس زمانی زمینشناسی است که به هر نوع پدیده طبیعی، صخره، رسوب یا سنگواره متعلق به دور پلیوسن اشاره دارد. این دور، آخرین بخش از عصر نئوژن در دوران سنوزوئیک است که از نظر زمانی در فاصله تقریبی ۵.۳ تا ۲.۶ میلیون سال پیش قرار میگیرد. واژه پلیوسن ریشهای یونانی به معنای «نسبتاً جدیدتر» دارد و علت این نامگذاری، شباهت بسیار زیاد فسیلهای جانوری این دوره به پستانداران و جانداران امروزی زمین است.
شناخت پدیدههای وابسته به این دوره به دانشمندان کمک میکند تا روند تغییرات اقلیمی، تکامل نخستین انسانتباران و چگونگی شکلگیری جغرافیای کنونی زمین را با دقت بیشتری مطالعه کنند. در کاربردهای عمومیتر مانند حل جدول، این عبارت به عنوان یک توصیف دقیق و ۱۸ حرفی برای پدیدههای اواخر دوران سوم زمینشناسی به کار میرود.