یعنی چه
این عبارت ترکیبی وصفی-اضافی به معنای سرچشمهٔ ابدی، زوالناپذیر و نامتناهی حقتعالی است. معمولاً در ادبیات دینی و عرفانی برای اشاره به قدرت، علم، رحمت یا رزق بیکران الهی به کار میرود که هیچگاه دچار کاستی، فنا یا نابودی نمیشود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [manba'-e lā-yazāle elāhī] است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول، این عبارت دقیقاً ۱۴ حرف دارد و به عنوان صفت یا مضافالیه برای رزق، رحمت و بخشش ابدی پروردگار استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از صفتهای Infinite (نامتناهی)، Everlasting (جاودان) و Inexhaustible (پایانناپذیر) همراه با واژه Divine Source (منبع الهی) برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به این مفهوم از ترکیب مصدر به همراه صفتهای لا یزول (زوالناپذیر) یا سرمدی استفاده میشود؛ همچنین در تعابیر قرآنی مفهوم آن با عبارتهایی نظیر عطاء غیر مجذوذ قرابت دارد.
به فارسی
معادلهای روان و خالص فارسی این عبارت شامل «سرچشمهٔ فیاض ربوبی»، «بخشندگی زوالناپذیر خدایی»، «روزیرسان ابدی» و «چشمهٔ جوشان بیانتها» است.
در قرآن
خودِ ترکیبِ دقیق «منبع لایزال الهی» یک ساختار فارسی-عربی است و در متن قرآن وجود ندارد. با این حال، کلمه «لایزال» به معنای همواره در برخی آیات آمده و مفهوم منبع بیکران رزق الهی در آیه ۵۴ سوره ص با عبارت «إِنَّ هَٰذَا لَرِزْقُنَا مَا لَهُ مِنْ نَفَادٍ» (این روزی ماست که آن را پایانی نیست) و آیه ۱۰۸ سوره هود با عبارت «عَطَاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ» (عطایی قطعنشدنی) به صراحت تایید شده است.
جمعبندی و توضیح کامل منبع لایزال الهی
عبارت «منبع لایزال الهی» یک ترکیب وصفی و اضافی برجسته در ادبیات عرفانی، دینی و اخلاقی زبان فارسی است. این واژه از سه جزء «منبع» (سرچشمه)، «لایزال» (فعل نفی عربی به معنای آنچه هرگز پایان نمییابد و زائل نمیشود) و «الهی» (منسوب به خداوند) تشکیل شده است. در حقیقت، این اصطلاح تجلیبخش صفات والای پروردگار مانند رحمانیت، رزاقیت و ابدیت مطلق اوست.
اگرچه عین این عبارت ترکیبی در متن قرآن مجید به چشم نمیخورد، اما شالوده و معنای عمیق آن در خط به خط آیات مربوط به روزیدهندگی و رحمت بیکران خداوند جاری است. متون عرفانی اغلب برای تجسم شهودی این مفهوم، از نمادهایی همچون اقیانوس بیکران، باران رحمت و نور مطلق استفاده میکنند تا ذهن انسان بتواند عظمت سرچشمهای را که عطا و بخشش آن هیچگاه دچار کاستی و فنا نمیشود، درک کند.