یعنی چه
این عبارت یک ترکیب و فراز قرآنی از ریشه عربی است و به معنی «و هر کس که همراه تو توبه کرد» یا «کسانی که با تو به سوی خدا بازگشتند» است. این تعبیر اشاره به مؤمنان و پیروان راستینی دارد که در مسیر هدایت با فرستاده خدا همراه شدهاند.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت حرکات فتحهدار در زبان عربی یعنی «مَنْ تابَ مَعَکَ» است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این نشانه قرآنی و مذهبی خود عبارت «من تاب معک» است که دقیقاً از ۸ حرف تشکیل میشود.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این بخش از آیه معمولاً به صورت عبارت موصولی برای اشاره به همراهان باایمان ترجمه میشود.
به عربی
این عبارت خود اصالتاً عربی و جزیی از یک آیه است که در زبان مبدأ به معنای بازگشتکنندگان به طاعت الهی در کنار پیامبر تفسیر میشود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی این تعبیر شامل عباراتی چون «همراهانِ توبهکننده»، «مؤمنانِ پایدار» و «بازگشتگان به راستینگی در کنار تو» است.
در قرآن
این عبارت مستقیماً در آیه ۱۱۲ سوره هود آمده است: «فَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ وَمَنْ تَابَ مَعَكَ». این آیه به جهت بار سنگینِ مسئولیتِ پایدار نگهداشتن امت و پیروان در مسیر حق، بر اساس روایات باعث سپیدمویی و پیری زودرس پیامبر اسلام (ص) شد.
جمعبندی و توضیح کامل من تاب معک
عبارت «من تاب معک» یک گزاره و فراز اصیل قرآنی است که از آیه ۱۱۲ سوره هود اقتباس شده و به معنای «و کسانی که همراه تو به سوی خدا بازگشته و توبه کردهاند» است. این تعبیر در ادبیات دینی و متون کهن فارسی به عنوان یک تضمین یا تلمیح غنی به کار میرود و نشاندهنده پیروان راستین و امت وفاداری است که پابهپای رهبر الهی خود در مسیر حقیقت استقامت میورزند.
از نظر تحلیل واژگانی، این عبارت از سه جزء «مَنْ» (کسی که)، «تابَ» (توبه کرد/از ریشه توب) و «مَعَکَ» (همراه تو) ساخته شده است. اهمیت این اصطلاح در فرهنگ اسلامی به مفهوم پایداری جمعی گره خورده است؛ جایی که عیار و سنگینی هدایت، نه فقط در استقامت خودِ فرستاده، بلکه در ایستادگی و وفاداری همراهان و جامعهٔ مؤمنان تجلی مییابد.