یعنی چه
مسکین نوازی به معنای دستگیری، مورد لطف قرار دادن و تفقد نسبت به تهیدستان و بینوایان است. این واژه از ترکیب «مسکین» (عربی) و «نوازی» (فارسی، از مصدر نوازش کردن) ساخته شده و نشاندهنده رفتاری همراه با شفقت، دلسوزی و کرامت با محرومان جامعه است.
تلفظ
این کلمه ترکیبی از دو بخش است: «مِسکین» با کسر ميم و سکون سین، و «نَوازی» با فتح نون.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «دستگیری از بینوایان» یا «مهربانی با فقرا» میتواند واژه ۱۰ حرفی «مسکین نوازی» یا مترادفهای آن باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی مفاهیمی که به دلسوزی، کمک مالی و دستگیری اخلاقی از بینوایان اشاره دارند، معادل این واژه قرار میگیرند.
به عربی
در زبان عربی از ترکیبهای فعلی و مضافومضافالیه برای رساندن این مفهومِ احسان و شفقت استفاده میشود.
در قرآن
خودِ ترکیب واژگانیِ «مسکیننوازی» به دلیل ساختار فارسی آن در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ اما اصل این مفهوم و سفارش به آن به وفور یافت میشود. برای نمونه در آیه ۸ سوره انسان میفرماید: «وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا» (و غذا را در عین دوست داشتنش، به مسکین و یتیم و اسیر میبخشند) که دقیقاً مصداق بارز این رفتار است.
جمعبندی و توضیح کامل مسکین نوازی
واژه «مسکیننوازی» یک ترکیب حاصلمصدر مركب (فارسی-عربی) است که بخش نخست آن یعنی «مسکین» ریشهای سامی و عربی دارد (به معنی زمینگیر از فقر) و بخش دوم آن از فعل فارسی «نوازیدن» به معنی دلجویی و محبت کردن گرفته شده است. این اصطلاح در فرهنگ عامه و ادبیات به معنای تفقد، دلجویی و یاری رساندن مادی و معنوی به بینوایان و افراد تهیدست به کار میرود.
در فرهنگ و ادبیات عرفانی ایران، بهویژه در آثار بزرگان شعر مانند سعدی و حافظ، مسکیننوازی به عنوان یکی از عالیترین نمادهای کرامت انسانی، جوانمردی (فتوت) و از صفات برجسته باریتعالی ستوده شده است. این مفهوم ریشه در اخلاق دینی و توصیه های مکرر مذهبی دارد که بر ضرورت جامعهدوستی و حمایت از قشر ضعیف تأکید میکنند.