یعنی چه
در دستور زبان فارسی، این عبارت به ضمایر شخصی متصل یا چسبیده اشاره دارد. این ضمایر شامل شش نشانه (ـم، ـتBlock، ـش، ـمان، ـتان، ـشان) هستند که بهتنهایی معنای مستقلی ندارند و همیشه به انتهای یک اسم، فعل یا حرف اضافه متصل میشوند تا نقشهایی چون مالکیت (مضافالیه)، مفعول یا متمم را در جمله ایفا کنند.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی به صورت «یَکی از ضَمایِرِ شَخصیِ پِیوَستِه» (yaki az zamāyere šaxsiye peyvaste) است که از کلمات مجزا با مصوتهای کوتاه تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و طراحان سوال، خود عبارت «یکی از ضمایر شخصی پیوسته» دقیقاً ۲۰ حرف دارد. همچنین پاسخهای کوتاهتری مثل ضمایر متصل یا تکتک آنها مانند «ش» نیز مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در دستور زبان انگلیسی به این نوع ضمایر چسبنده و پسبست اصطلاحاً Clitic یا Suffix pronouns میگویند.
به عربی
در زبان عربی نیز دقیقاً همین مفهوم ساختاری وجود دارد و به ضمایری مانند (کَ، هُ، ی...) که به کلمات میچسبند، الضمائر المتصلة میگویند.
به فارسی
معادلهای خالصتر و رایج فارسی این اصطلاح دستوری شامل «ضمیر متصل»، «ضمیر شخصی متصل» و در اصطلاحات سادهتر آموزشی «ضمیر چسبیده» است.
نماد چیست
در کتب آموزشی و نمودارهای تجزیه نحوی دستور زبان، این ضمایر را با یک خط تیره پیشین برای نشان دادن اتصال (مانند ـَم، ـَش) نمایش میدهند و یا از علامت اختصاری «ض. م.» به معنی ضمیر متصل استفاده میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل یکی از ضمایر شخصی پیوسته
عبارت «یکی از ضمایر شخصی پیوسته» یک اصطلاح ساختاری و کلیدی در دستور زبان فارسی است. این مفهوم به شش تکواژ یا پسوند ملکی و مفعولی شامل «ـم، ـت، ـش، ـمان، ـتان، ـشان» اشاره دارد که برخلاف ضمایر منفصل (من، تو، او...) توانایی ایستادن مستقل در جمله را ندارند و حتماً باید به واژه پیش از خود متصل شوند.
این ضمایر بسته به جایگاه خود در جمله میتوانند نقشهای متفاوتی بگیرند؛ برای مثال در کلمه «کتابم» نقش مضافالیه و مالکیت دارد، در «دیدمش» نقش مفعولی دارد و در «بهش گفتم» در نقش متمم ظاهر میشود. ریشه واژه ضمیر از زبان عربی به معنای درون و نهاد گرفته شده است.
شناخت این ضمایر در تحلیلهای صرفی و نحوی متون کلاسیک و معاصر فارسی اهمیت بالایی دارد و نمونههای مشابه آن در زبانهای عربی و انگلیسی نیز با نامهای ضمایر متصل یا کلایتیکها شناخته میشوند.