یعنی چه
رمل انداختن یا رمل کشیدن، یکی از روشهای کهن پیشگویی و طالعبینی در علوم غریبه است. در این روش، رمال با ریختن مهرههای مخصوص (تاس رمل) یا ترسیم خطوط و نقطههای جفت و فرد بر روی ماسه یا کاغذ و تفسیر اشکال شانزدهگانه حاصل از آن، به پیشگویی آینده و کشف اسرار غیب میپردازد.
تلفظ
واژه «رمل» به فتح راء و سکون میم (رَمل) تلفظ میشود و انداختن نیز با سکون نون و خاء خوانده میشود.
در جدول
پاسخ متداول در جدول برای این مفهوم، خود واژه «رمل انداختن» با ۱۰ حرف یا واژههای مرتبطی چون رمالی و طالعبینی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه Geomancy که ریشهای یونانی دارد، دقیقترین معادل برای دانش رمل و پیشگویی از روی خاک است.
به عربی
از آنجا که ریشه این اصطلاح عربی است، در زبان عربی به این عمل «ضرب الرمل» یا «خط الرمل» میگویند.
در قرآن
لفظ «رمل» به صورت صریح در متن قرآن کریم وجود ندارد. با این حال، برخی از مفسران در تفسیر عبارت «أَوْ أَثَارَةٍ مِنْ عِلْمٍ» در آیه ۴ سوره احقاف، احتمال دادهاند که منظور از بازمانده دانش گذشته، همان علم خط و رمل منسوب به پیامبران کهن (مانند دانیال یا ادریس) باشد، هرچند این یک برداشت قطعی نیست.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ادبیات فارسی، رمل انداختن نمادی از توسل به خرافات، فریبکاری و تلاش سادهلوحانه برای آگاهی از آینده است. در ابزارشناسی سنتی، «تاس چهاروجهی برنجی» و «خط و نقطههای جفت و فرد» نمادهای تصویری این عمل به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل رمل انداختن
اصطلاح «رمل انداختن» در فرهنگ سنتی و ادبیات فارسی به معنای فالگیری و پیشگویی آینده از طریق ترسیم خطوط و نقاط بر روی خاک، شن یا کاغذ است. واژه رمل در زبان عربی به معنای شن و ماسه است و علت این نامگذاری به دوران باستان بازمیگردد که رمالان اشکال خود را روی ماسههای بیابان ترسیم میکردند. این عمل بر پایه محاسباتی خاص و شکلگیری نمودارهای شانزدهگانه انجام میشده است.
اگرچه در برخی روایات افسانهای ریشه این دانش را به معجزه پیامبرانی چون دانیال یا ادریس نسبت میدهند، اما در جامعه امروز و نگرش علمی، رملاندازی و رمالی به عنوان بخشی از علوم غریبه قدیمی، شبهعلم و خرافات شناخته میشود. در ادبیات فارسی نیز این واژه بارها به عنوان کنایهای از فریبکاری یا تلاش بیهوده برای کشف غیب به کار رفته است.