یعنی چه
خواهشکننده به فردی اطلاق میشود که از شخص یا نهادی تقاضای انجام کاری، برآورده شدن نیازی یا بخشش خطایی را دارد. این واژه در متون کهن گاهی به معنای شفیع و میانجی نیز به کار رفته است و نشاندهنده موقعیت تعاملی فردِ درخواستکننده در برابر مخاطب است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «خْواهِشْ کُنَنْدِه» است که در آن حرف «و» پس از «خ» خوانده نمیشود (واو معدوله).
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، بسته به تعداد حروف خواسته شده، میتوانید از خود کلمه «خواهش کننده» یا مترادفهای آن نظیر متقاضی، طالب، ملتمس و مستدعی استفاده کنید.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن (اداری، حقوقی یا عامیانه)، واژههای متفاوتی برای این مفهوم وجود دارد.
به عربی
در زبان عربی کلمات متعددی برای این مفهوم وجود دارند که در قرآن نیز نمونههایی مانند «سائل» (درخواستکننده) دیده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی و واژگان جایگزین هممعنی برای این کلمه شامل خواهان، خواستار، متقاضی، تمناکننده و خواهشگر هستند که در متون اداری و ادبی به کار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل خواهش کننده
واژه «خواهشکننده» یک ترکیب صفت فاعلی در زبان فارسی است که از اسم مصدر «خواهش» و جزء فاعلی «کننده» تشکیل شده است. این واژه در روابط اجتماعی و زبانی به فردی اشاره دارد که در موضع نیاز یا تقاضا قرار گرفته و از دیگری انجام عملی را طلب میکند. در بافتهای اداری امروز، این کلمه بیشتر جای خود را به واژههایی چون «متقاضی» یا «درخواستکننده» داده است.
در نگاهی ریشهشناختی، بخش اول این کلمه یعنی «خواهش» از بن مضارع «خواه» (از مصدر خواستن) به همراه پسوند اسمساز «ـِش» ساخته شده که ریشه تاریخی آن در زبان پارسی میانه (پهلوی) به واژه Xwāh بازمیگردد. در ادبیات عرفانی و سلوک نیز، مفهوم خواهنده یا طالب جایگاه ویژهای دارد و به روح جستجوگر انسان در طلب حقیقت و نیاز او به درگاه الهی اشاره میکند.