یعنی چه
در لغت به معنی خراش برداشتن و صدمه دیدن سطحی است، اما در مفهوم مجازی و شایعترین کاربرد خود به معنی زیر سؤال رفتن، لکهدار شدن، یا آسیب دیدنِ اعتبار، حیثیت، آبرو، اعتماد یا صحتِ یک سند و موضوع به کار میرود. این واژه اصطلاحی معمولی و کلاسیک در زبان فارسی است که به ایجاد شک و شبهه در بیپایگی یا اصالت چیزی اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی به صورت «خَدْشِه» (با فتح خاء و سکون دال) به همراه فعل «دار شدن» است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، با توجه به تعداد حروف خواستهشده میتوان از خود واژه یا مترادفهای آن استفاده کرد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن و نوع آسیب (مادی یا معنوی/اعتباری)، عبارات فوق نزدیکترین معادلهای انگلیسی هستند.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به آسیب دیدن آبرو یا اعتبار از ترکیباتی نظیر «تخدش السمعة» استفاده میشود.
به فارسی
عبارتهای فارسی جایگزین شامل: آسیب دیدن، لطمه خوردن، مخدوش شدن، لکهدار شدن، زیر سؤال رفتن، تضعیف شدن و صدمه دیدن است. متضادهای آن نیز سالم ماندن، محفوظ ماندن و تثبیت شدن میباشند.
جمعبندی و توضیح کامل خدشه دار شدن
عبارت «خدشهدار شدن» یک تعبیر ترکیبی فعلی در زبان فارسی است که ریشه بخش اسمی آن (خدشه) به زبان عربی و مصدر «خَدْش» بازمیگردد. این واژه در اصل به معنای مادیِ خراشیدن، پوست کندن یا صدمه دیدن سطح یک جسم است، اما در ادبیات روزمره و رسمی کاربرد مجازی بسیار گستردهتری پیدا کرده است.
در کاربرد مجازی، این اصطلاح زمانی به کار میرود که یکپارچگی، تمیزی، اصالت، یا اعتبارِ معنوی چیزی زیر سوال برود. بیشترین جفتهای کلامی آن شامل «خدشهدار شدن اعتبار»، «خدشهدار شدن آبرو»، «خدشهدار شدن اعتماد» یا «خدشهدار شدن حقیقت» است که همگی گویای ایجاد شک، لکه یا تضعیف در یک مفهوم ارزشمند هستند.
از نظر ساختاری، این کلمه ترکیبی از واژه عربی و ساختار فعلی فارسی است. جالب توجه است که خودِ واژه خدشه یا مشتقات مستقیم آن در متن قرآن کریم به کار نرفته است. در فرهنگهای لغت برجسته مانند دهخدا و معین، این واژه نمادی از صدمه به کمال یا نقص در صحت یک سند و موضوع تلقی میشود.