یعنی چه
واژه وفراء در اصل یک صفت مؤنث از ریشه عربی (و-ف-ر) است. این کلمه برای توصیف هر چیزِ کامل، انباشته و بدون نقص به کار میرود؛ مانند زمین پرگیاه، مال فراوان یا مشک پر و تماموکمال.
تلفظ
این واژه با فتح واو، سکون فاء و الف ممدوده در پایان قرائت میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه وفراء به عنوان پاسخ پنج حرفی برای مفاهیمی چون پر، کامل یا فراوان استفاده میشود.
به انگلیسی
این واژه در زبان انگلیسی به مفاهیمی اشاره دارد که نشاندهنده کثرت، وفور و بینقص بودن یک چیز از نظر مقدار یا کیفیت است.
به فارسی
در زبان فارسی، مفاهیم متعددی مانند سرشار، انباشته، تام، تاموتمام و بارور به عنوان برگردانهای معنایی این واژه شناخته میشوند.
در قرآن
عین واژه «وفراء» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، ریشه اصلی آن یعنی (و-ف-r) یک بار در سوره اسراء آیه ۶۳ در عبارت «جَزَاءً مَوْفُوراً» به معنی پاداش کامل و تمام به کار رفته است.
نماد چیست
این واژه در فرهنگ و ادبیات نمادی از رونق طبیعت، نعمتهای بیکران و کمال است. برای مثال، ترکیب «أذن وفراء» (گوش بزرگ و شنوا) در ادبیات عرب به عنوان نماد هوشیاری، گیرایی بالا و پذیرش حقیقت شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل وفراء
واژه وفراء صفت مؤنث از واژه «أوفر» و برخاسته از ریشه عربی «و-ف-ر» است. این کلمه در زبان فارسی بیشتر در متون کهن، لغتنامههای کلاسیک نظیر دهخدا و منتهیالارب، و همچنین در طراحی سؤالات جدول کلمات متقاطع کاربرد دارد. معنای بنیادین آن بر کثرت، پُری و بینقصی دلالت میکند.
اگرچه این لفظ در محاورات روزمره فارسیزبانان چندان رایج نیست، اما همخانوادههای بسیار مشهوری مانند وافر، وفور، توفیر و موفور دارد که همگی مفهوم فراوانی و برکت را تداعی میکنند. در کاربردهای استعاری، این واژه برای توصیف زمینهای سرسبز و پرگیاه یا ظرفهای لبریز و تام به کار میرود.