یعنی چه
این عبارت یک ترکیب فعلی و ادبی اصیل فارسی است که به معنای پیچیدن صدا، برخاستن فریاد، ندا یا غوغا بهطور ناگهانی در یک محیط اشاره دارد؛ گویی صدایی سکوت فضا را میشکند و منتشر میشود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [bāng bar-khās-tan] است که از دو واژهٔ «بانگ» (صدا/فریاد) و «برخاستن» (بلند شدن) تشکیل میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل دقیقاً خودِ عبارت «بانگ برخاستن» با تعداد ۱۱ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از عباراتی که به بلند شدن ناگهانی صدا یا طنینانداز شدن آن اشاره دارند، استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی با توجه به بافت متن، عباراتی همچون ارتقای صدا یا بالا گرفتن فریاد به عنوان معادل دقیق به کار میروند.
به فارسی
معادلها و عبارات هممعنی فارسی آن عبارتند از: فریاد بلند شدن، غریو برخاستن، صدا پیچیدن، طنینانداز شدن، صیحه زدن و آواز آمدن.
نماد چیست
در ادبیات فارسی، این عبارت نمادی از هوشیاری و بیداری (مانند بانگ جرس کاروان)، آغاز یک حرکت یا سفر، و در بافتهای حماسی نماد آشفتگی، شروع جنگ، شورش یا اعلام یک حادثه وحشتانگیز و ناگهانی است.
جمعبندی و توضیح کامل بانگ برخاستن
عبارت «بانگ برخاستن» یک ترکیب فعلی و ادبی در زبان فارسی است که از درآمیختن دو واژه اصیل «بانگ» (به معنی صدا و فریاد) و «برخاستن» (به معنی بلند شدن و پدید آمدن) ساخته شده است. این اصطلاح به معنای طنینانداز شدن ناگهانی یک صدا، فریاد، یا غوغا در فضا است و معمولاً در متون کهن و حماسی برای توصیف لحظات حساس و پرکشش به کار میرود.
در ادبیات معاصر و کهن، این تعبیر علاوه بر معنای ظاهری خود، بار نمادین عمیقی دارد؛ به طوری که گاه نشاندهنده بیداری، هوشیاری و آغاز یک خیزش یا سفر است و گاهی نیز وقوع یک حادثه سهمگین، اعلام خطر، یا آغاز جنگ و آشفتگی را در ذهن مخاطب تداعی میکند.